Адкрыты ліст Народнага антыкрызіснага упраўлення аб недапушчальнасці адкрыцця балтыйскіх партоў для беларускага калію ў абмен на транзіт Украінскага збожжа Мы звяртаемся да ўрадаў Літвы, Польшчы, Украіны і ЗША, а таксама да ААН і Еўрапейскай камісіі. Наш зварот матываваны магчымым узнікненнем харчовага крызісу з-за дзеянняў рэжымаў ваенных агрэсараў — Пуціна і Лукашэнкі. Менавіта зараз супраць Украіны вядзецца поўнамаштабная агрэсіўная вайна, якой Еўропа не бачыла ўжо амаль 80 гадоў. Рэжым Лукашэнкі з’яўляецца саагрэсарам у гэтай вайне паводле рэзалюцыі ГА ААН 1974 года, і яго ролю ў ёй нельга недаацэньваць: шматлікія ракетныя і авіяўдары, а таксама ваенныя злачынствы ў Бучы і Ирпені былі б проста немагчымыя без яго дапамогі, бо ўсе ваенныя падраздзяленні Расіі, якія ўдзельнічалі ў аблозе Кіева, уварваліся ва Украіну з беларускай тэрыторыі. У дадзены момант расійскі флот блакуе ўкраінскія парты і перашкаджае адгрузцы збожжа. Разам з тым, і Пуцін, і Лукашэнка ў адзін голас пагражаюць свету харчовым крызісам і сцвярджаюць, што нібыта адзіны практычны варыянт адгрузкі збожжа — балтыйскія парты, для чаго неабходны чыгуначны транзіт праз Беларусь. Цана, якую яны патрабуюць за гэты транзіт — адмена санкцый, у тым ліку экспарт беларускіх калійных угнаеньняў праз Клайпеду. Наколькі ж адэкватным з’яўляецца такое «развязанне» праблемы, якую самі ж Пуцін і Лукашэнка і стварылі? Па-першае, калі харчовы крызіс сапраўды наспявае, рашэнне павінна быць максімальна аператыўным і маштабным. Аднак, разлікі паказваюць, што практычная прапускная здольнасць «беларускага» транзіту складае не больш двух мільёнаў тон у месяц. Гэта значыць, што для транспарціроўкі ўкраінскага збожжа спатрэбіцца не менш за год — без папраўкі на зніжэнне прапускной здольнасці партоў, паколькі беларускі калій па сутнасці будзе канкураваць за перавалачныя магутнасці з украінскім збожжам. Такім чынам, рашэнне задачы, на якое спатрэбіцца больш за год, нельга лічыць аператыўным. Па-другое, украінскае збожжа складае 8.5% сусветнага экспарту збожжа (па дадзеных 2021 года) — без уліку той долі, якую скралі расійскія агрэсары. Такі дэфіцыт прывядзе да росту коштаў, але ледзь можа выклікаць поўнамаштабны сусветны харчовы крызіс. Таму відавочна, што і верагоднасць крызісу, і магчымасці яго пераадолення некалькі пераацэньваюцца рэжымам Лукашэнкі з адзінай мэтай адмены санкцый. Важна памятаць, што гэта не першы крызіс, які быў ім арганізаваны-толькі ў мінулым годзе ён цынічна арганізаваў міграцыйны крызіс у спробе паўплываць на ЕС-цалкам напляваўшы на жыцці пацярпелых ад яго дзеянняў мігрантаў і ператварыўшы іх у інструмент для дасягнення сваёй мэты-адмены санкцый. Таму сёння яго так званы клопат пра галадоўнікаў неабходна таксама называць тым, чым яна з’яўляецца на самай справе — крывадушным вымагальніцтвам. Калі Лукашэнка хоча выратаваць свет ад голаду, ён павінен зрабіць гэта без якіх-небудзь папярэдніх умоў-забяспечыць транзіт тавараў з «адрэзанай ад выхаду да мора» Украіны, што прадугледжана міжнародным правам. Гаварыць з дыктатарамі неабходна на зразумелай для іх мове-мове сілы і непазбежнасці. Дазвол харчовага крызісу напрамую звязана з рашэннем стратэгічнага для Украіны пытання-разблакавання марскіх партоў. У выпадку разгляду іншых варыянтаў, эфектыўным спосабам вырашэння харчовага крызісу будзе не паддавацца на блеф дыктатара Лукашэнкі, а паставіць яму ультыматум у выглядзе пагрозы неадкладных і жорсткіх санкцый, калі ён паспрабуе што-небудзь патрабаваць у абмен на свабодны транзіт Украінскага збожжа на ўзгодненых камерцыйных умовах. Такія санкцыі могуць уключаць, у прыватнасці, замарожванне актываў Нацыянальнага банка Беларусі, якія засталіся, і карэспандэнцкіх рахункаў ўсіх беларускіх камерцыйных банкаў, а таксама поўнае адключэнне ад сеткі SWIFT, спыненне чыгуначнага паведамлення і іншыя. Вызваленне палітычных зняволеных, Судовы пераслед асоб, адказных за фальсіфікацыю выбараў і беспрэцэдэнтны гвалт, якое рушыла за імі, і Правядзенне свабодных, сумленных і празрыстых прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў. А вось утрыманне ўкраінскага збожжа «у закладніках» не ўваходзіць у спіс дадзеных умоў. Пры гэтым, на бягучы момант ні па адным з названых умоў не толькі няма прагрэсу, але па сутнасці сітуацыя значна пагоршылася. Колькасць палітычных зняволеных у Беларусі перавысіла 1220 чалавек і працягвае штодня расці, адказныя за гвалт і катаванні атрымалі павышэнні замест законнага пакарання. Таму адмена якіх бы там ні было санкцый, заснаваная выключна на блефе дыктатара, будзе мець сур’ёзныя наступствы. Гэта толькі ўмацуе веру вымагальніка ў тое, што такі метад вядзення спраў з светам з’яўляецца прадуктыўным. Заклікаем вас не дапускаць адразу і дзейнічаць. Мы не павінны ісці на саступкі рэжыму і аслабляць наш ціск на яго. Павел Латушка Член Прэзідыума Каардынацыйнай Рады Кіраўнік Народнага Антыкрызіснага Упраўлення Пасол, экс-міністр

Павел Латушка аб загнаным у кут дыктатары У апошнія дні на парадак дня зноў паўстала пытанне аб магчымым удзеле Беларусі ў вайне — непасрэдна ў наземнай аперацыі супраць Украіны. Давайце выкажам свае здагадкі на гэты конт. Няма сумненняў, што Беларусь, па віне Лукашэнкі, ужо з'яўляецца краінай-агрэсарам. Гэтыя сумневы развейвае нядаўна ўнесены ў Вярхоўную Раду Украіны законапраект, які вызначае Рэспубліку Беларусь як «дзяржаву, якая падтрымлівае Расейскую Федэрацыю ва ўзброенай агрэсіі супраць Украіны шляхам прадастаўлення бесперашкоднага доступу ўзброеным сілам дзяржавы-агрэсара да сваёй тэрыторыі і аб'ектаў ваеннай інфраструктуры для ваенных дзеянняў супраць Украіны». Прапанаваныя змены прадугледжваюць магчымасць канфіскацыі маёмасці і актываў Рэспублікі Беларусь на карысць Украіны і не абмяжоўваюць права Украіны патрабаваць прыцягнення Беларусі да адказнасці, у тым ліку для кампенсацыі ўрону, нанесенага поўнамаштабнай агрэсіўнай вайной, якую Расія пры падтрымцы Беларусі вядзе супраць Украіны і ўкраінскага народа, парушаючы міжнароднае. права і здзяйсняючы злачынствы супраць чалавечнасці. Іншымі словамі, прама прапісаны рэпарацый — пакрыццё матэрыяльнага ўрону, нанесенага вайной. У сваім юрыдычным абгрунтаванні дэпутаты Вярхоўнай Рады — ініцыятары законапраекта — спасылаюцца на рэзалюцыю Генеральнай Асамблеі ААН «Вызначэнне агрэсіі» ад 1974 года, якая дакладна кваліфікуе дзеянні, звязаныя з прадастаўленнем сваёй тэрыторыі для нападу адной дзяржавы на іншую, як акт ваеннай агрэсіі. Яны таксама спасылаюцца на парушэнне Беларуссю сваіх абавязацельстваў у адносінах з Украінай, у прыватнасці, прынцыпу непрымянення сілы або пагрозы сілай і Дагавора аб дружбе, добрасуседстве і супрацоўніцтве, які абсалютна выключае магчымасць агрэсіі. Са свайго боку можам дадаць, што таксама былі груба парушаны Канстытуцыя, Ваенная дактрына Рэспублікі Беларусь і Дагавор аб дзяржаўнай граніцы паміж Беларуссю і Украінай. На наш погляд, аўтары законапраекта цалкам справядліва ўказалі, што «згодна з нормамі міжнароднага права Беларусь з'яўляецца суагрэсарам, паколькі добраахвотна прадаставіла сваю тэрыторыю расійскім узброеным сілам для ўчынення актаў агрэсіі супраць Украіны». Мы таксама неаднаразова падкрэслівалі, што менавіта дзякуючы падтрымцы рэжыму Лукашэнкі расейскія войскі змаглі хутка і найкароткім шляхам падысці да Кіева, захапіць Чарнобыльскую АЭС і здзейсніць усе тыя жудасныя злачынствы ў Бучы, Ірпені, Гостомеле і іншых населеных пунктах на поўначы Украіны. Як і тое, што рэжым Лукашэнкі даваў і працягвае даваць сваю інфраструктуру расейскаму войску — з беларускай тэрыторыі ў бок Украіны запускаліся і запускаюцца ракеты, наносіліся авіяўдары, беларуская чыгунка выкарыстоўвалася для нападаў, а беларускія ўзброеныя сілы аказвалі поўнае садзейнічанне расейскай агрэсіі. Акрамя таго, аўтары законапраекта таксама звяртаюць увагу на выкарыстанне расійскімі акупантамі паліва з Мазырскага НПЗ, які, дарэчы, да гэтага часу не знаходзіцца пад санкцыямі. На нашае перакананне, гэта сур'ёзны недахоп заходняй санкцыйнай палітыкі. Не варта забываць, што раней з украінскага боку таксама паступалі сведчанні аб удзеле беларускіх сіл спецыяльных аперацый у наземных аперацыях, уключаючы «бойню ў Бучы». Таксама ўсё часьцей зьяўляюцца навіны пра беларускіх наймітаў, якія падпісалі кантракты з расейскімі ЧВК ці непасрэдна з расейскімі ўзброенымі сіламі, якія ўдзельнічаюць у акупацыі ўкраінскай тэрыторыі. Усё вышэйпералічанае і многае іншае з'яўляецца доказамі ваеннай агрэсіі рэжыму Лукашэнкі — «непрызнанага сусветнага кіраўніцтва Рэспублікі Беларусь» (с) — «зафіксаваны міжнароднай супольнасцю і знаходзяцца на разглядзе Міжнароднага трыбунала ААН у Гаазе», як гаворыцца ў тлумачальнай запісцы да законапраекта. Так, законапраект яшчэ не прыняты. Аднак сам факт яго з'яўлення ў палітычным полі сведчыць аб тым, што Украіна гатова афіцыйна і юрыдычна вызначыць ролю рэжыму Лукашэнкі ў вайне — як ваеннага суагрэсара, маёмасць і актывы якога можна канфіскаваць зараз, а рэпарацый запатрабаваць у будучыні. Калі гэты законапраект будзе прыняты, то ўсе так званыя дыпламатычныя намаганні рэжыму і ўсе яго ілжывыя лісты на Захад, якія адмаўляюць ягоны ўдзел у вайне, будуць цалкам разбураныя. Але ці варта лічыць гэта апошняй «чырвонай рысай», якая да гэтага часу ўтрымлівала Лукашэнку ад прамога ўварвання ва Украіну? Наўрад ці. Больш за тое, мы неаднаразова казалі, што дакладная пазіцыя Украіны і Захаду адносна ролі Лукашэнкі ў вайне і сапраўды моцныя, максімальна жорсткія санкцыі — гэта менавіта тое, што можа яго спыніць. Чым горш і безнадзейней яго становішча, тым менш верагоднасць таго, што ён рызыкне адправіць на вайну нешматлікія і больш-менш баяздольныя падраздзяленні — Сілы спецыяльных аперацый, дэсантна-штурмавыя брыгады, УСАМ. І яшчэ больш неверагоднай уяўляецца адпраўка ўнутраных падраздзяленняў — АМАПа або спецназа МУС. Чаму? Бо менавіта на іх абапіраецца рэжым Лукашэнкі. Але нават яны могуць не захацець паміраць за яго ў сапраўднай вайне. Таму той факт, што Украіна дэманструе гатоўнасць называць рэчы сваімі імёнамі і, што яшчэ больш важна, пачаць дзейнічаць адпаведна — на наш погляд, будзе менавіта стрымліваючым фактарам для Лукашэнкі. І ён сам выдатна разумее, што рашэнне аб удзеле ў наземнай ваеннай аперацыі — гэта велізарная рызыка для яго рэжыму. Рызыка застацца сам-насам з беларускім народам, які яго ненавідзіць. Не кажучы ўжо пра тое, што адказам неадкладна стануць яшчэ больш жорсткія санкцыі — і не толькі з украінскага боку. І ў гэтай сітуацыі ўзнікае пытанне — ці дапаможа Пуцін, ці падтрымае ён сваю марыянетку Лукашэнка? Лукашэнка ў гэтым таксама не ўпэўнены. Дэ-факта акупаваўшы Беларусь, Расея пакінула рэжым Лукашэнкі ў ролі «марыянетачнага ўрада» — але не дала яму нічога, акрамя фармальнага захавання Лукашэнкі ў ягоным крэсле. Сама Расея атрымала значна больш — акупаваная тэрыторыя і інфраструктура Беларусі сталі плацдармам для нападу на Украіну. Гэта амаль імгненна завяршыла працэс ператварэння Лукашэнкі ў міжнароднага ізгоя, які доўжыўся да гэтага больш за паўтара года. Можна сказаць, што зараз Лукашэнка знаходзіцца ў горшай сітуацыі за ўвесь час свайго прэзідэнцтва. Абмяняўшы ваенны нейтралітэт і суверэнітэт Беларусі на статус пуцінскай марыянеткі і ваеннага суагрэсара, ён пазбавіў сябе міжнароднай суб'ектнасці і свайго любімага прыёму пад назвай «шматбаковая дыпламатыя». Пуцін, з іншага боку, працягвае хацець большага — асабліва пасля правалу бліцкрыгу. Крэмль настойвае на тым, каб Лукашэнка далучыўся да вайны ў наземнай аперацыі. Але ці гатовы Лукашэнка так агаліць свае тылы дзеля свайго крамлёўскага лялькавода? Як дыктатар, не, не гатовы. У рэшце рэшт, гэта пытанне яго выжывання. Справа ў тым, што, разумеючы становішча Лукашэнкі, Крэмль сёння гаворыць з ім выключна на мове ультыматумаў. Па сутнасці, зараз гаворка ідзе пра тое, застанецца Лукашэнка ва ўладзе ці не, у залежнасці ад пашырэння свайго ўдзелу ў вайне. Так, Расея-акупант яшчэ не адмяніла існуючыя структуры кіравання ў Беларусі. Аднак другім чалавекам у тым жа Савеце Бяспекі з'яўляецца стаўленік Крамля, генерал Аляксандр Вольфавіч. А як вядома, Савет бяспекі — гэта тая самая структура, якая возьме на сябе ўсю ўладу, калі з Лукашэнкам нешта здарыцца. Вядома таксама, што Крэмль разглядае сакратара Савета бяспекі генерала Вольфавіча як магчымую альтэрнатыву Лукашэнку. Таму, з аднаго боку, не падобна, што ў Лукашэнкі ёсць нейкі выбар, акрамя як ісці за Пуціным да канца і ўдзельнічаць у наземнай частцы вайны супраць Украіны. З іншага боку, Лукашэнка разумее, што калі ён адправіць на вайну верныя падраздзяленні, здольныя выконваць баявыя задачы, то застанецца сам-насам не толькі з беларусамі, але і з Вольфавічам — а значыць, і з Пуціным. Безабаронным, з аголеным тылам. Таму ён, як кажуць украінцы, з усіх сіл імкнецца «пайсці на попятную». Справа дайшла нават да прамой заявы Лукашэнкі аб тым, што сцэнар, які сёння разгортваецца ва Украіне, — гэта сцэнар, які не рэалізаваны ў Беларусі: «Гледзячы на Украіну, мы разумеем, што там разгортваецца сцэнар, які не рэалізаваны на нашай зямлі. Калі мы задаем пытанне, што будзе з намі, калі ласка, паглядзіце ва Украіну. Мы разумеем узровень пагроз, актыўнасць якіх толькі перамясцілася на тэрыторыю суседняй краіны». Важна разумець, што Лукашэнка — дыктатар да мозгу касцей. Для яго няма нічога больш важнага і каштоўнага за ўладу. Пагроза яе захавання вострая як ніколі. І сёння гэтая пагроза найбольш сур'ёзная з Усходу. Дык ці пойдзе Лукашэнка за сваім гаспадаром да канца, ці агаліць ён свой тыл — ці ўсё ж рызыкне здрадзіць Пуціну? Ці купяцца Украіна і Захад на такую здраду — і як на яе адрэагуе Крэмль? І як мы, беларусы, скарыстаемся гэтым? Мабыць, гэта галоўнае пытанне сённяшняга дня. І адказ на яго неабходна знайсці як мага хутчэй. Таму наша першачарговая задача — стварэнне Нацыянальна-вызваленчага руху Беларусі.

Павел Латушка і адказная за пытанні культуры ў Народным антыкрызісным упраўленні Наталля Задзяркоўская правялі сустрэчу з кіраўніцтвам польскага Нацыянальнага інстытута музеялогіі і аховы калекцый (NIMOZ). З дырэктарам установы Пятром Маеўскім (Piotr Majewski) і намеснікам дырэктара Барташэм Скалдаўскім (Bartosz Skaldawski) дасягнута дамоўленасць аб кансультацыйнай падтрымцы Музея Вольнай Беларусі ў працэсе яго арганізацыі і забеспячэння захаванасці музейных калекцый, а таксама інфармацыйным суправаджэнні беларускага праекта, у тым ліку буйнейшым музейным парталам Польшчы muzealnictwo.com Нацыянальны інстытут музеялогіі таксама выказаў прапанову аб пошуке для Музея Вольнай Беларусі дзяржаўнага польскага музея-партнёра для ўсталявання пастаянных інстытуцыйных зносін. У размове былі закрануты пытанні рэпрэсаваных і вымушаных з’ехаць з Беларусі работнікаў беларускіх музеяў. Да іх увагі Інстытут прапануе магчымасць грантавай падтрымкі , а таксама інфармуе аб навучальных курсах, якія арганізуе NIMOZ. За інфармацыяй аб наборы на бліжэйшыя курсы сачыце на канале НАУ і сайце Інстытута. Са свайго боку мы запрашаем спецыялістаў беларускіх музеяў, якія былі рэпрэсаваны і знаходзяцца ў Польшчы і іншых краінах, да супрацы ў межах стварэння Музея Вольнай Беларусі. Свае прапановы можна дасылаць на чат-бот @NAUsupport

Па традыцыі публікуемы арыгіналы аналітычных запісак Аналітычная запіска Народнага антыкрызіснага ўпраўлення Наступствы санкцыяў уведзеных супраць рэжыму Лукашэнкі ўсё больш складана хаваць за адміністрацыйным утрыманнем курсу нацыянальнай валюты і бравымі заявамі чыноўнікаў аб тым, што санкцыі матывуюць іх і ўмацоўваюць беларускую эканоміку. Вось ужо і паводле афіцыйных звестак Белстат бачна, што прамысловая вытворчасць за красавік 2022 года скарацілася на 10.6% у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года. І прэм’ер Галоўчанка ў красавіку ўжо не так радасна абмаляваў перспектывы БМЗ, МТЗ і МАЗ, якія шукаюць куды б збыць назапашаныя складскія запасы на суму ў 1,5 млрд. долараў, тыя самыя, што раней экспартаваліся ў ЕЗ, ЗША і Украіну. Тым часам «Гродна-Азот» увогуле спыніў экспарт прадукцыі і працуе толькі на ўнутраны рынак. Рэжым паслядоўна абвінавачвае дэмакратычныя сілы ў нагнятанні сітуацыі і лічыць гэта адзінай прычынай, з якой уводзяць санкцыі. Ён не прызнае публічна, але выдатна разумее, што санкцыі - гэта відавочныя наступствы за забойствы мірных беларусаў, катаванні, арышты лідэраў незалежных прафсаюзаў, масавыя рэпрэсіі, захоп самалёта, штучна створаны мігранцкі крызіс на мяжы з ЕЗ і саўдзел у агрэсіі супраць Украіны. Мы канцэнтруемся на працы над санкцыямі, якія не закранаюць зберажэнні беларусаў, а хутчэй нават зберагальныя назапашванні пакаленняў у выглядзе золатавалютных рэзерваў, якія сёння бяздарна расходуюць эканамісты рэжыму. Нашая мэта заключаецца ў тым, каб істотна паўплываць на фінансаванне рэжыму і яго рэпрэсіўнага апарата. У першую чаргу размова ідзе аб замарозцы рэзерваў Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь, карэспандэнцкіх рахункаў дзяржаўных банкаў і сродкаў Міжнароднага валютнага фонду. Таксама асаблівую ўвагу мы надаем магчымасцям абыходу санкцый, пакуль яны існуюць санкцыі не працуюць у поўнай меры, і не аказваюць належнага ўплыву на сітуацыю. Рэжым выкарыстоўвае шчыліны для ўласнага ўзбагачэння, зарабляючы на ​​кампаніях, якія сышлі з Расіі, але засталіся ў Беларусі, і працягі эскалацыі вайны ва Украіне, бо крытычныя кампаненты для ваенна-прамысловага комплексу працягваюць паступаць у Беларусь, а адтуль у Расію. Эканамічны ціск на рэжым Лукашэнкі павінен быць своечасовым, эфэктыўным і мэтанакіраваным. Гэта дазволіць не расцягваць санкцыі ў часе і мінімізуе пабочныя эфекты, якія закранаюць зберажэнні беларусаў. Толькі ў гэтым выпадку санкцыі здольныя за кароткі час дасягнуць сваёй мэты — прымусіць рэжым спыніць рэпрэсіі супраць беларускага народа і саўдзел у вайне супраць Украіны, а таксама прымусіць выканаць добра вядомыя рэжыму ўмовы для адмены санкцый: вызваленне ўсіх палітычных зняволеных, спыненне рэпрэсій, прыцягненне да адказнасці. вінаватых у жорсткіх рэпрэсіях, вывад расейскіх войскаў і правядзенне новых выбараў пад назіраннем АБСЕ. Па традыцыі мы публікуем арыгіналы аналітычных запісак, якія перадаюцца намі ў кампетэнтныя органы Еўрапейскага звяза і Злучаных Штатаў Амерыкі, за выключэннем момантаў якія патрабуюць прыватнасці. Мы робім гэта, каб паказаць беларусам вектар, у якім працуем над эканамічным ціскам на рэжым Лукашэнкі. А вынік гэтай працы вы можаце ўбачыць ва ўжо прынятых і запланаваных да прыняцця пакетах санкцый, а таксама, у гнятлівых дадзеных, якія ўжо не ў сілах хаваць нават Белстат і ў тым, як мяняецца рыторыка чыноўнікаў рэжыму.

Нерашучасць Еўрапейскага звяза ў расстаноўцы коскі азначае адсутнасць волі ў прыняцці рашэння Парадокс сённяшняй сітуацыі ў тым, што ўдзел рэжыму Лукашэнкі ў агрэсіі супраць Украіны, падтрымка Лукашэнкі дзеянняў Расіі прывялі да таго, што грамадзяне Беларусі ў еўрапейскіх краінах, за выключэннем хіба што Польшчы, сталі трактавацца нароўні з грамадзянамі Расійскай Федэрацыі. Гэта значыць, грамадзяне Беларусі, з аднаго боку, не падтрымліваюць дзеянні Лукашэнкі, а з другога боку сталі ахвярамі і закладнікамі палітыкі рэжыму на тэрыторыі Еўрапейскага звяза. Можна сёння наўпрост сказаць, што Еўрапейскі звяз і яго дзяржавы-члены, не маючы, напэўна, на тое намеру, узялі ў заложнікі самую актыўную частку беларускай грамадзянскай супольнасці, якая выступіла супраць фальсіфікацыі выбараў, насілля ў Беларусі, супраць вайны. Грамадзяне Беларусі часта сутыкаюцца з сітуацыяй, калі не могуць вырашыць базавыя сацыяльна-бытавыя праблемы, з адмовамі ў арэндзе жылля, у працаўладкаванні, адкрыцці разліковага рахунку ў банку, ажыццяўленні плацяжу, адкрыцці або прадаўжэнні свайго бізнесу. Адмовы без тлумачэння прычын, як часта гавораць «no comments», сталі прыкладамі ў жыцці многіх беларусаў. Адначасова, мы не чуем з боку вядучых палітыкаў Захаду вельмі выразнага наратыву аб тым, што яны ўспрымаюць Лукашэнку і яго рэжым як саўдзельніка ў агрэсіі супраць Украіны. Не чуем, каб хто-небудзь з вядучых лідэраў Германіі, Францыі, іншых краін ці кіраўніцтва Еўрапейскай камісіі заявілі дакладна і адназначна: «Лукашэнка вінаваты ў злачынствах, учыненых да вайны супраць беларускага народа і якія працягвае здзяйсняць сёння, і ён вінаваты ў агрэсіі супраць Украіны «- і за гэта ён будзе прыцягнуты да адказнасці. Чаму можна сцвярджаць аб яго вінаватасці нават без вынясення прыгавору? Ды толькі таму, што сам Лукашэнка неаднаразова публічна прызнаваўся ва ўчыненні ім злачынных дзеянняў, як у дачыненні да беларусаў, так і ў нанясенні ракетных удараў, прадастаўленні інфраструктуры ў вайне супраць Украіны, у тым, што ён падтрымлівае свайго саюзніка — Расію. Мы часта гаворым аб падвойных стандартах. Цяпер гэты падвойны стандарт праяўляецца ў самай пачварнай форме, якая заключаецца ў тым, што беларусы пакутуюць ад незаконных дзеянняў рэжыму Лукашэнкі, а сам ініцыятар і віноўнік гэтых незаконных дзеянняў нібы застаецца ў цені. Таму кампанія Народнага антыкрызіснага ўпраўлення «Punish Putins’s Puppet» (Пакараць марыянетку Пуціна) з’яўляецца адной з ключавых для нашай каманды. Калі хочаце, гэта ключавая задача для ўсяго дэмакратычнага беларускага грамадства — прыцягненне да адказнасці чалавека, які аддаваў загад забіваць беларусаў на вуліцах беларускіх гарадоў, збіваць і катаваць іх у турмах, звальняць з працы, прымушаць пакінуць тэрыторыю Беларусі; чалавека, які працягвае рабіць гэта кожную хвіліну, кожную гадзіну, штодня, не спыняючыся, а толькі нарошчваючы свае рэпрэсіі; чалавека, які ўзурпаваў уладу ў краіне і развязаў разам з Расіяй вайну супраць Украіны. Менавіта тут і выяўляецца падвойны стандарт. Няўжо ў Еўропе не засталося палітычных лідэраў, здольных сказаць гэта дакладна і ясна і не толькі сказаць, а зрабіць для таго, каб гэтае вар’яцтва, неразважлівасць, бязмежжа, амаральнасць спынілі існаваць у самым цэнтры Еўропы. Толькі беларусы нясуць адказнасць за сваю будучыню і будучыню нашай краіны. Але адказнасць за працяг камунікацыі з міжнародным злачынцам нясе Еўропа. Павел Латушка, кіраўнік НАУ 25.05.2022

Адкрыты зварот Паўла Латушкі, кіраўніка Народнага антыкрызіснага упраўлення да Генеральнага сакратара ААН Антоніу Гутэрышу Паважаны Спадар Генеральны сакратар, 18 траўня 2022 года так званы сталы прадстаўнік Беларусі пры ААН перадаў Вам ліст ад дыктатара і вайсковага злачынца Лукашэнкі. З’яўляючыся кіраўніком Народнага антыкрызіснага упраўлення і членам Прэзідыума Каардынацыйнага савета Беларусі-прызнаных на міжнародным узроўні структур беларускіх дэмакратычных сіл — я не магу пакінуць дадзены факт без увагі. Я звяртаюся да вас асабіста і публічна-так, каб мяне пачулі і вы, ваша экселенцыя, і ўкраінцы, і беларусы, і нашы міжнародныя партнёры. Бо сёння ўсе мы, хоць і ў рознай ступені, з’яўляемся ахвярамі не толькі хлусні і маніпуляцый рэжыму Лукашэнкі, але і яго канкрэтных злачынных дзеянняў, заплюшчыць вочы на якія мы проста не маем ніякага права. Як не маем права дапусціць, каб чарговая хлусня рэжыму Лукашэнкі дазволіла яму атрымаць нават найменшую магчымасць сысці ад адказнасці. І, тым больш, знайсці падтрымку ў асобе кіраўніцтва самай паважанай Міжнароднай Арганізацыі — Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. Спрабуючы выставіць сябе прыхільнікам міру і адмаўляючы ўласны ўдзел у агрэсіі супраць Украіны, Лукашэнка ў сваім лісце ЗАЯЎЛЯЕ: «сёння ў свеце забываюць пра тое, што беларусы ніколі не з’яўляліся пагрозай для кагосьці з суседзяў. <…> Мы — не агрэсары, як нас спрабуюць прадставіць некаторыя дзяржавы. Беларусь ніколі не была ініцыятарам якіх-небудзь войнаў або канфліктаў». Ён піша, што «Беларусь шчыра і нязменна застаецца прыхільнай задачы хутчэйшага прымірэння». Аднак, у гэтых словах заключаная чарговая спроба дыктатара маніпуляваць фактамі, скажаючы рэчаіснасць. Менавіта таму дэмакратычныя сілы Беларусі з самага пачатку вайны заклікаюць падзяляць народ Беларусі са злачынным рэжымам Лукашэнкі. Так, беларусы сапраўды выступаюць за мір і супраць вайны. Вайны, развязанай Расеяй супраць Украіны пры поўным садзейнічанні рэжыму Лукашэнкі-пракрамлёўскага марыянеткавага рэжыму, які дапусціў акупацыю Беларусі Расеяй, які ператварыў яе ў плацдарм для нападу на Украіну і забяспечыў гэтаму нападу ўсю неабходную тылавую і інфраструктурную падтрымку. І ён працягвае выконваць гэтыя функцыі па гэты дзень. Ні ракетныя, ні авіяцыйныя ўдары па ўкраінскай тэрыторыі з тэрыторыі Беларусі не спыніліся. Акрамя таго, паступае ўсё больш заяў з украінскага боку аб удзеле беларускіх ССА ў наземных аперацыях, у тым ліку ў «бучанскай разні». А таксама — аб беларускіх наймітах, якія падпісалі кантракты з расейскімі ЧВК. Мы не ведаем напэўна, аб якой колькасці беларускіх вайскоўцаў, якія ваююць на баку Расеі, можа ісці гаворка. Але мы дакладна ведаем пра больш чым 630 ракеты, выпушчаныя па Ўкраіне з тэрыторыі Беларусі. Мы дакладна ведаем, з якіх беларускіх аэрадромаў па Украіне наносяцца авіяўдары. І дакладна ведаем, што без дапамогі Лукашэнкі ў Бучы, Ірпене, Гастамель і Бородзянка не здарыліся б усе тыя кашмарныя зверствы-бо менавіта з тэрыторыі Беларусі ва Украіну ўвайшлі войскі, якія ўдзельнічалі ў аблозе Кіеўшчыны. Нагадаю таксама, што сам Лукашэнка публічна адмаўляе гэтыя падзеі, называе іх «фэйкам «і «псіхалагічнай спецаперацыяй». Але мы ж ведаем факты. А яшчэ мы дакладна ведаем, што абсалютная большасьць беларусаў — супраць вайны. Мы дакладна ведаем, што тысячы беларусаў сталі валанцёрамі і добраахвотнікамі, якія змагаюцца за Украіну і плацяць сваімі жыццямі за яе свабоду сёння і за свабоду Беларусі — заўтра. Мы ведаем, што беларусы супраць агрэсіі, супраць акупацыі, супраць прысутнасці расейскіх войскаў, вайсковых баз і ракетных комплексаў у нашай краіне. Беларусы супраць дыктатуры рэжыму Лукашэнкі, са згоды і пры ўдзеле якой наша краіна стала саагрэсарам у вайне з брацкай нам Украінай. І за кожнае з гэтых «супраць» з пачатку вайны затрыманням і рэпрэсіям падвергнуліся больш за 1500 беларусаў. Больш за 60 беларусаў былі затрыманыя за актыўны супраціў вайне. Некаторым з іх пасля затрымання прастрэлілі калені. Дык хто ж рэпрэсуе беларусаў за антываенную пазіцыю і акцыі пратэсту? Хто аддае загады прастрэльваць ім калені за тое, што яны адважыліся выступіць супраць вайны? Той, хто 9 жніўня 2020 года скраў у беларусаў выбары і з таго часу ні на адзін дзень не спыніў масавыя рэпрэсіі, арышты, катаванні і нават забойства. Той, з-за каго ў беларускіх турмах на сённяшні дзень знаходзіцца больш за 1200 афіцыйна прызнаных палітвязняў — але на справе гэтая лічба значна большая і яна штодня расце. Той, хто 23 траўня 2021 года здзейсніў акт дзяржаўнага авіяпірацтва, прымусіўшы самалёт Ryanair да пасадкі ў Менску і захапіўшы 2 закладнікаў. Той, хто развязаў гібрыдную агрэсію супраць Еўразвязу, зладзіўшы штучны шматмесячны міграцыйны крызіс на межах з Польшчай, Літвой, Латвіяй і Украінай. Той, хто асабіста прызнаўся, што яшчэ 23 лютага 2022 года менавіта з тэрыторыі Беларусі, за 6 гадзін да пачатку вайны, па тэрыторыі Украіны быў нанесены першы ракетны ўдар. І, нарэшце, той, хто 8 мая 2022 года напісаў вам хлуслівае і крывадушнае да апошняй літары ліст, адзіная мэта якога — сысці ад санкцый і адказнасці за ўсе свае злачынствы. Так, усё гэта — адзін чалавек. Аляксандр Лукашэнка. Дыктатар і забойца, марыянетка Крамля і вайсковы злачынец. І я ўпэўнены, што вы выдатна разумееце: рукі, якія напісалі вам гэты ліст — па локаць у крыві — і беларусаў, і ўкраінцаў. А значыць вы не можаце не разумець, што рашэнне зняць з рэжыму Лукашэнкі нават частку санкцый, уведзеных супраць яго за масавыя парушэнні правоў чалавека, за злачынствы супраць чалавечнасці і ваенныя злачынствы, якія ён здзяйсняў і будзе працягваць здзяйсняць, пакуль знаходзіцца ва ўладзе — гэта здрада беларускага і ўкраінскага народаў, гэта здрада ідэалаў дэмакратыі і інтарэсаў рэгіянальнай бяспекі, гэта патуранне ўсім яго злачынствам і ваеннай агрэсіі. Лукашэнка піша Вам, што «магчыма, гэта момант ісціны для ААН, дзеля якога мы бераглі і развівалі гэтую арганізацыю амаль 8 дзясяткаў гадоў». І гэта адзінае, у чым я магу з ім пагадзіцца. Гэта сапраўды момант ісьціны і шанец для кіраўніцтва Арганізацыі Аб’яднаных Нацый заняць прынцыповую пазіцыю па адносінах да ваенных злачынцаў і распачаць рэальныя намаганні для таго, каб спыніць іх раз і назаўжды.

Выступленне кіраўніка Народнага антыкрызіснага ўпраўлення Паўла Латушкі ў Варшаўскім універсітэце Варшаўскі ўніверсітэт 17 Мая, 2022 Высокапаважаная Спадарыня амбасадар, спадарыня прафесар, паважаныя дамы і спадары. Найперш хацеў бы выказаць шчырыя словы павагі Спадарыні амбасадар Эльжбеце Смулковай, як асобы, якая зрабіла вялікі ўнёсак ва ўсталяванне адносінаў паміж незалежнымі Беларуссю і Польшчай, а сёння працягвае дапамагаць у такой складанай барацьбе беларусаў не толькі ў пытаннях усталявання прынцыпаў дэмакратыі і свабодаў у Беларусі, але і, нажаль, ізноў у захаванні незалежнасці маёй краіны. Сёння на нашых вачах працякае новы этап, эпахальны для гісторыі не толькі для нашых краін Беларусі і Польшчы, але і для ўсёй Еўропы, усяго свету. Нядаўна мне прыйшла такая думка, што мы сёння змагаемся ізноў за цывілізацыйны выбар, права развіцця ці права дэградацыі, заняпаду. Мы, беларусы, часта чулі ад нашых еўрапейскіх партнёраў аб прыярытэтнасці для чалавека правоў і свабод, аб важнасці пабудовы дзяржаў на прынцыпах дэмакратыі. Упэўнены, што ў гэтай зале аднаго з вядучых універсітэтаў Еўропы ніхто не будзе пярэчыць гэтаму падыходу. Але што адбываецца сёння. Беларусы гінуць ад рук дыктатара, іх катуюць у турмах, пераследуюць ужо не за дзеянне, а толькі жаданне жыць па прынцыпах свабоднага грамадства. Украінцы гінуць у жахлівай вайне. Еўропа разлічвае суму, якую павінна заплаціць за свабоду, за мір. Ці жадаюць гінуць беларусы? Не. Ці жадаюць паміраць украінцы? Не. Ці хоча Еўропа плаціць за свабоду ўкраінскага і беларускага народа? Еўропа ўсё яшчэ лічыць грошы. Можа надышоў час, як бы гэта зараз не прагучала, украінцам і беларусам вучыць Еўропу што такое правы чалавека і свабоды? «Беларусь — не Лукашэнка». Гэта адзін з загалоўкаў лекцыі шаноўнай спадарыні Пасол. Паспрабую перафразаваць зыходзячы з таго, што адбываецца сёння. Крым — гэта Украіна, а Беларусь — гэта не Расея. Чаму так? Украіна змагаецца за незалежнасць і сваю тэрытарыяльную цэласнасць. І Беларусь сёння стаіць на парозе страты сваёй незалежнасці. Беларусь сёння — акупаваная Расіяй краіна. Не праз ваенныя дзеянні. Але войскі Расіі, якія знаходзяцца сёння на тэрыторыі Беларусі, знаходзяцца па-за кантролем беларускага народа, мы акупаваны інфармацыйна, ідэалагічна, палітычна. На чале Беларусі — марыянеткавы ўрад пад кіраўніцтвам дыктатара Лукашэнкі, які выконвае выключна волю Крамля. Беларусь сёння яшчэ мае межы на карце і флаг у ААН. Але заўтра яна будзе анэксаваная Расеяй калі… Калі? Калі зноў еўрапейцы зробяць стратэгічную памылку і пачнуць гандаль палітвязнямі ў абмен на адмену санкцый, калі не прыменяць аналагічныя як да Расіі санкцыі ў дачыненні да рэжыму Лукашэнкі, які з’яўляецца самым буйным кантрабандыстам XXI стагоддзя. Я таксама згодзен з прэзідэнтам Зяленскім, навошта нам такое ААН, калі за мір трэба ваяваць зброяй? Навошта нам канвенцыя ААН супраць катаванняў, калі ўжо хутка два гады і ні адзін грамадзянін Беларусі не можа дабіцца справядлівасці нават у рамках прававых сістэм еўрапейскіх краін? Навошта нам Рада па правах чалавека, калі яна яшчэ на год працягнула мандат па зборы доказаў злачынстваў рэжыму супраць беларусаў. Двух год было мала? Патрэбен яшчэ год? А потым яшчэ і яшчэ, а ці будзе час на справядлівасць? Навошта нам ЮНЕСКА, калі Генеральны дырэктар Спадарыня Азуле не лічыць патрэбным нават адказаць на зварот трох Нобелеўскіх лаўрэатаў з Беларусі, Украіны і Расіі ў сувязі з тым, што ў беларускіх турмах 80 палітзняволеных дзеячаў культуры? Перад намі не толькі цывілізацыйны выбар, а задача поўнага перагляду сістэмы бяспекі і эфектыўнасці вялікай колькасці міжнародных служачых. Беларусь — гэта не Лукашэнка. Лукашэнка кіруе краінай ужо 28 гадоў. Лукашэнка пачаў забіваць сваіх палітычных апанентаў яшчэ ў 90-я. «Эскадроны смерці», знікненне былога віцэ-прэм'ера Віктара Ганчара, былога міністра ўнутраных спраў Юрыя Захаранкі, журналістаў, бізнесменаў. Ён увесь час нарошчваў рэпрэсіі і гандляваўся з Захадам. У 2020-м ён пайшоў ізноў на забойствы грамадзян, за гэты перыяд праз арышты прайшло ўжо 50 тысяч беларусаў, тысячы праз гвалт і катаванні, зараз у Беларусі 1200 палітвязняў і гэта рэкорд Еўропы, захоп грамадзянскага самалёта «RyanAir», гібрыдная вайна супраць ЕЗ з выкарыстаннем мігрантаў, якіх ён звёз да мяжы, ён увёў смяротнае пакаранне за замах на злачынства, ліквідаваны практычна ўсе незалежныя СМІ, закрыта 300 няўрадавых арганізацый, а зараз рэжым — агрэсар у вайне супраць Украіны. Часта сустракаючыся з высокімі палітыкамі я задаю ім апошнім часам адно і тое ж пытанне: што яшчэ павінен зрабіць дыктатар, каб вы зразумелі, што толькі жорсткія, аднаразовыя санкцыі, крымінальны пераслед, поўная міжнародная ізаляцыя — гэта найменшае, што можа зрабіць свет, каб скончыць эпоху тыраніі ў Беларусі? Ці ўсе чакаюць, калі ён разам з Пуціным размесціць ядзерную зброю на тэрыторыі Беларусі? Нехта скажа, што ў беларусаў завышаныя чаканні. Адкажу, тады ў Еўропе прыніжанае жаданне выкарыстоўваць наяўныя магчымасці. Няўжо 631 ракеты, запушчаныя з тэрыторыі Беларусі па Украіне, таксама мала. Колькі ж іх трэба — 632? Няўжо мы будзем іх лічыць? Беларусь — гэта не Лукашэнка. Выходзячы ў жніўні 2020 года з Купалаўскага тэатра я сказаў сабе і ўсім, хто там сабраўся, што нам важна памятаць: мы не апазіцыя, нас большасць. Толькі ад нас залежыць будучыня нашай краіны, не ад Эўропы, не ад Захаду. Але сёння перад выклікамі будучыні стаіць не толькі Беларусь. Яшчэ ў 2020-м годзе казаў еўрапейскім калегам — гэта тэст для ўсёй Еўропы, на эфектыўнасць, на прыярытэты, на гатоўнасць адстойваць каштоўнасці. Гэты тэст сёння датычыцца не толькі прыкладу Беларусі, а будучага еўрапейскага кантынента. Паважаная спадарыня Пасол! Ёсць людзі, якія ўпісваюць сваё імя ў гісторыю, але мы дакладна ведаем, што вы не толькі ўпісалі сваё імя, але зрабілі гісторыю незалежных беларуска-польскіх стасункаў. Дзякуй, што вы да гэтага часу з намі працягваеце барацьбу за каштоўнасці - за Вашу і нашу свабоду. Сардэчна дзякую за ўвагу.

Прадстаўнік НАУ Юрась Губарэвіч у эфіры 24 канала Лукашэнка апошнім часам нагадвае загнанага ў кут звера. Ён мяняе сваю рыторыку літаральна кожныя тры дні, разумеючы, чым скончыцца для Расіі вайна з Украінай. Дыктатар спрабуе знайсці для сябе апраўданне свайго саўдзелу ў вайне супраць Украіны. Відавочна, што вынікі праведзенага саміту АДКБ не задаволілі ні Пуціна, ні Лукашэнку. Краіны АДКБ не гараць жаданнем умешвацца ў вайну і яны не стануць саюзнікамі ні рэжыму Пуціна, ні рэжыму Лукашэнкі. Усе манеўры Лукашэнкі для адцягнення ўвагі ад сваіх ваенных злачынстваў накіраваныя на ўнутранага спажыўца — трэба пасылаць беларускаму грамадству сігналы, што ўяўная ваенная пагроза з боку Украіны застаецца, таму трэба мабілізаваць вайскоўцаў у Беларусі. Аднак беларускія вайскоўцы не хочуць ваяваць за чужыя інтарэсы і беларусам не атрымліваецца прахарчаваць прапагандай — большасць з іх усё яшчэ супраць вайны з Украінай.

Дэлегацыя Беларусі на чале з Паўлам Латушкам прыняла ўдзел у міжнароднай цырымоніі на месцы канцлагера Маўтхаўзен На цырымонію з нагоды 77-й гадавіны вызвалення канцлагера арганізатары не запрасілі прадстаўнікоў пасольства Беларусі ў Аўстрыі з прычыны саўдзелу рэжыму Лукашэнкі ў агрэсіі супраць Украіны. У канцлагеры нацысты ўтрымлівалі палітвязняў, што надае асаблівы сімвалізм удзелу прадстаўнікоў Беларусі ў цырымоніі. Сярод закатаваных у засценках былі і беларусы. Па запрашэнні арганізатараў дэлегацыю Беларусі прадстаўляў Павел Латушка, Народныя пасольствы Беларусі ў Аўстрыі і Славеніі, дыяспара. Дэлегацыя Беларусі прайшла пад нацыянальным бел-чырвона-белым сцягам і ўсклала вянок да помніка ахвярам канцлагера. Адбылася гутарка Паўла Латушкі са старшынёй Міжнароднага фонду мемарыяла Вілі Мерным, які адзначыў, што выступае за неадкладнае вызваленне 1200 палітвязняў у Беларусі і абураны арыштамі сябраў незалежных прафсаюзаў.

Да лютага 2022 года санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі з боку ЕЗ і ЗША ў большасці сваёй былі сінхранізаваныя. Калійны і нафтахімічны сектары эканомікі былі аднолькава абмежаваныя, але ў прынятых санкцыях знаходзіліся шчыліны. Рэжым абыходзіў іх праз эўрапейскія фірмы, падкантрольныя альбо карумпаваныя рэжымам Лукашэнкі. Сітуацыя ў корані змянілася пасля ўварвання Расіі пры падтрымцы рэжыму Лукашэнкі ва Украіну. ЕЗ і ЗША не ў стане поўнасцю сінхранізаваць свае падыходы да санкцыйнага ціску супраць агрэсараў, бо сталі дзейнічаць самастойна, хутчэй і рашуча. ЕЗ аператыўна ліквідаваў большасць шчылін, але ў дачыненні да фінансавага сектара ўвёў толькі нязначныя абмежаванні, няздольныя сур’ёзна паўплываць на рэжым. Да таго ж рэжым дастаткова хутка прыстасаваўся іх абыходзіць. ЗША, у сваю чаргу, хутка ўключылі ў свае санкцыйныя спісы некалькі беларускіх банкаў, але не пазбавілі магчымасці выкарыстоўваць свае рэзервы Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь. Пакуль санкцыі не дасягнулі сваіх мэт: ні з пункту гледжання пазбаўлення рэжыму Лукашэнкі фінансавых сродкаў для ўтрымання ўлады, ні з пункту гледжання выканання патрабаванняў беларускага народа, таму што рэжым не лічыць іх істотнымі пагрозамі для ягоных шанцаў на выжыванне. Санкцыі ў дачыненні да двух агрэсараў павінны быць сінхранізаваны. Усе прынятыя супраць Расіі меры важна прымяніць і супраць рэжыму Лукашэнкі, паколькі любая розніца дазваляе яму ажыццяўляць кантрабанду, якая на працягу доўгага часу была асноўнай крыніцай даходу для бліжэйшага акружэння галоўнага кантрабандыста XXI стагоддзя — Лукашэнку.

Юрыст НАУ Міхаіл Кірылюк аб новым законе ў каментары для канала «Беларусь галаўнога мозгу» Ніхто не бачыў тэкст закону. Калі, на думку аўтараў, закон адлюстроўвае волю беларусаў, дык чаму яны баяцца яго паказаць? Дакладны спіс артыкулаў, на якія распаўсюджваецца закон, быў бы сапраўды важны, калі б рэжым насамрэч пераследваў злачынцаў. У рэальнасці беларускія сілавікі дзейнічаюць супрацьлеглым чынам: Знаходзяць тых асоб, якія на іх думку ўяўляюць для іх небяспеку. Вызначаюць, якія меры пакарання яны хацелі б прымяніць. Падбіраюць у якім артыкуле КК ці КаАП ёсць такія санкцыі. Фальсіфікуюць доказы, для таго, каб надаць гэтай імітацыі нейкі прыстойны выгляд. Першымі, каго збіраюцца пераследаваць па дадзеным «законе» — гэта прадстаўнікі дэмакратычных сіл і актывісты. Як паказвае практыка апошніх гадоў, пасля фігурантам можа стаць любы беларус, якога рэжым палічыць для сябе небяспечным.

Прадстаўнік каманды НАУ Валерый Мацкевіч у эфіры канала Украіна 24 Менавіта са згоды і ўхвалення Лукашэнка запушчана больш за 600 ракет па тэрыторыі Украіны. Пры гэтым ён смее заяўляць аб нейтралітэце і сваёй гатоўнасці ўдзельнічаць у перемовах паміж Расеяй і Украінай. Дыктатар разумее, што Расея прайграе вайну і не хоча быць сярод прайграўшых. Лукашэнка баіцца застацца за жалезнай заслонай з Пуціным і імкнецца наладзіць кантакты з заходнімі палітыкамі. Але, дзякуючы нашым агульным намаганням, Захад не гатовы ісці на кампрамісы ні ў якім фармаце да выканання патрабаванняў беларускага народа. Той факт, што няма наземнага наступу беларускіх вайскоўцаў - гэта не з’яўляецца заслугай Лукашэнкі. Гэта заслуга беларусаў, якія ня хочуць ваяваць супраць Украіны і ўсяляк сабатуюць загады рэжыму. Беларускія партызаны ажыццявілі больш за 80 дзеянняў на чыгунцы, накіраваных на тое, каб перашкодзіць расейскаму ўварванню ва Украіну.