Намеснік кіраўніка НАУ Арцём Брухан  абмеркаваў у эфіры «6TV Biełaruś» наступныя «безвыбары» 2025 года у Беларусі. Большасць беларусаў не з'ехала. Давайце пра гэта не забываць. З'ехала шмат, гэта вялікая сіла. Але большасць беларусаў унутры краіны. Яны там жывуць, яны працуюць. Яны таксама хочуць палітычных зменаў. Калі мы з імі не будзем працаваць, калі мы не будзем нічога прапаноўваць, яны нас забудуць. Яны забудуць, што ўвогуле існуюць дэмакратычныя сілы, што ёсць дэмакратычная альтэрнатыва, што такое ўвогуле дэмакратыя і палітыкі, якія прапануюць іншы шлях для краіны. Вельмі важна людзям даваць прапановы. Канешне, ёсць меркаванні, што ўсё гэта вельмі небяспечна. Я прапаную падыход: ісці на ўчасткі на «безвыбары» 2025 і галасаваць супраць усіх.  Лукашэнка павінен зразумець, што 2020 год не быў памылковым. Галасаванне супраць — гэта цяпер магчымасць пераканаць сістэму і, у тым ліку, дыктатара, каб ён сыходзіў. Беларусы ўнутры краіны не могуць выйсці на вуліцу і сказаць «Сыходзь», але могуць гэта паказаць у бюлетэні. Усё сфальсіфікуюць, зразумела. Лукашэнка не выйдзе на наступны дзень і не скажа, што супраць яго было столькі людзей. Але ён зразумее, што ў краіне ёсць вельмі вялікая частка людзей, якая не хоча яго. Стратэгія дамаўляцца з рэжымам цяпер безвыніковая Дэмакратычныя сілы яшчэ ў 2020 годзе казалі: «Давайце дамаўляцца». Былі прапановы дыялогу з рэжымам — ён адмовіўся. Каардынацыйная Рада была тады створана якраз дзеля дыялогу, каб выйсці з палітычнага крызісу. Яе разагналі, усіх перасаджалі, выціснулі з краіны. Калі людзі былі на вуліцах, калі было шмат актыўнасці, тады не сталі дамаўляцца. Ці стануць зараз? Відавочна, што не.

Трапіўся на вочы артыкул Андрэя Ягорава — ужо даволі вядомага, напэўна, многім беларусам, хто ўцягнуты ў парадак дня дэмсіл Артыкул гэты быў нядаўна апублікаваны ў часопісе «IPG Міжнародная палітыка і грамадства», які выдаецца нямецкім Фондам імя Фрыдрыха Эберта. Даволі аўтарытэтнае выданне, у якім, аднак, неаднаразова публікаваўся яшчэ адзін, скажам так, неадназначны персанаж — Яўгеній Прэйгерман, вядомы сваёй псеўданейтральнай, а па сутнасці — прарэжымнай «аналітыкай». У кастрычніку мінулага года мы ўжо звярталі на яго ўвагу і разбіралі яго артыкул, які быў апублікаваны на платформе «Мінскі дыялог». Вы можаце паглядзець гэтае відэа  на нашым канале, яно называецца «Лукашенко заигрывает с Западом». Дык вось Прэйгерман таксама распавядаў пра тое, што Захаду трэба змяніць стратэгію ў дачыненні да рэжыму Лукашэнкі, адмовіцца ад санкцый і аднавіць з ім супрацоўніцтва. Ну а цяпер практычна з тымі ж прапановамі выступіў былы спікер Каардынацыйнай Рады Андрэй Ягораў. Той самы, які нядаўна прапанаваў прызнаць легітымнасць Лукашэнкі і накіраваць да яго еўрапейскіх паслоў. Артыкул Ягорава называецца «Час мяняць стратэгію». І што ж прапануе ў ёй таварыш Ягораў? Ягораў, што называецца, адразу заходзіць з козыраў. І заяўляе, што беларускія дэмсілы (мабыць, сябе да іх ён ужо не адносіць) ужываюць недастаткова дыпламатычных намаганняў для вырашэння пытання з вызваленнем палітычных зняволеных. То бок, шчыра хлусіць. Таму што ні адна сустрэча, ні адна міжнародная канферэнцыя, ні адзін выступ прадстаўнікоў дэмакратычных сіл, КР, Аб'яднанага Пераходнага Кабінета, асабіста Святланы Ціханоўскай на высокім узроўні, уключаючы Еўрапарламент, Кансультатыўную групу з Еўрапейскім саюзам, Стратэгічны дыялог з ЗША — ні воднае падобнае мерапрыемства не ігнаруе тэму беларускіх палітвязняў. Наадварот, пытанне іх вызвалення заўсёды з'яўляецца прыярытэтнай тэмай, пытаннем нумар адзін. Аднак, сцвярджае Андрэй Ягораў, дэмсілы не даюць Захаду, як ён выказваецца, «прагматычных інструментаў». Што ён пад імі разумее? У цэлым, ён пазначыў на канферэнцыі «Новая Беларусь»: гэта прызнанне легітымнасці рэжыму Лукашэнкі. «Непрагматычнымі» ж інструментамі Ягораў лічыць «ціск і міжнародную ізаляцыю беларускага рэжыму, пазбаўленне яго міжнароднага прызнання, прыцягненне да міжнародна-прававой адказнасці за парушэнне правоў чалавека, абмежаванне дыпламатычных кантактаў, пашырэнне санкцый, уключаючы гарманізацыю санкцыйнага рэжыму з Расіяй». Тут нагадаю, што гэта санкцыі за ваенную агрэсію супраць Украіны, у якой рэжым Лукашэнкі з'яўляецца суагрэсарам. Дык вось, працягваючы сваю думку, Ягораў безапеляцыйна заяўляе, што: «Агульная стратэгія офіса Святланы Ціханоўскай і яе Кабінета, якая абапіраецца на тое, што ціск Захаду абрыне палітычны рэжым у Беларусі, не прынесла жаданых вынікаў». А гэта цікава. Праўда, Ягораў чамусьці ігнаруе той факт, што ніхто і ніколі не казаў, што сам па сабе ціск Захаду абрыне рэжым. Скасаванне рэжыму Лукашэнкі без удзелу беларускага грамадства немагчымае — і мы заўсёды гэта падкрэсліваем. Але разам з тым, ціск Захаду аслабляе яго, пазбаўляе рэсурсаў, рынкаў, суб'ектнасці, статусу, аўтарытэту, калі хочаце. Усяго таго, што Ягораў прапануе, наадварот, рэжыму вярнуць. Ігнаруе Ягораў і той відавочны факт, што ціск Захаду, у прыватнасці, санкцыі — гэта пакаранне рэжыму Лукашэнкі за яго масавыя злачынствы, за парушэнне нормаў міжнароднага права, за захоп самалёта, за міграцыйны крызіс, за вайну супраць Украіны. І гэта і ёсць асноўны вынік ціску — злачынныя дзеянні рэжыму не застаюцца беспакаранымі, не ігнаруюцца.  Але таварыш Ягораў прапануе «змяніць стратэгію». Гэта як? Пачаць паступаць наадварот? Фальсіфікацыя выбараў. Масавыя рэпрэсіі. Некалькі сотняў тысяч злачынстваў супраць чалавечнасці, забойствы, катаванні, згвалтаванні. Суагрэсія, ваенныя злачынствы. Ну і што вы заладзілі, гэта ж дробязі, глупства. Давайце лепш не караць за гэта рэжым — а заахвочваць! Паслоў яму накіруем, здымем санкцыі, адменім усе міжнародныя дакументы, дзе пра гэта гаворыцца, дзе гаворыцца пра неабходнасць прымянення інструментаў крымінальна-прававой адказнасці. Адклічам усе прапановы дэмсіл, напрыклад, камунікацыі ў дзвюх частках у МУС з абгрунтаваннем неабходнасці выдачы ордэра на арышт Лукашэнкі і доказамі ўчыненага ім ваеннага злачынства — дэпартацыі ўкраінскіх дзяцей; адменім выдачу міжнародных ордэраў на арышт, у тым ліку ў дачыненні да кіраўнікоў «Акрэсціна» і «Жодзіна» і г.д. Гэта ж непрагматычна і не працуе, як сцвярджае Ягораў. Напэўна, Захаду і на Расію тады таксама не трэба ціснуць. Ну падумаеш, развязала вайну? З кім не бывае. Тым больш, як кажа Ягораў, «эканамічныя санкцыі рэсурсы рэжыму не падарвалі», а «да крымінальнай адказнасці яго так і не прыцягнулі». Цікава толькі, на падставе чаго робіцца першае сцвярджэнне. Фактаў, лічбаў — нічога такога Ягораў не прыводзіць. Проста — санкцыі не працуюць. Прама як на БТ. Чаму ж тады рэжыму важна іх зняць? Ці не важна? Трэба неяк вызначыцца, Ягораў. Блытаецеся ў паказаннях. Што ж тычыцца «да гэтага часу не прыцягнулі рэжым да адказнасці» — гэта і зусім дзіўны паказчык «неэфектыўнасці» ціску. Так, ордэра на Лукашэнку асабіста пакуль няма. Але ўжо ёсць еўрапейскія ордэры на шэраг яго паслугачоў. Ёсць сотні персанальных санкцый. За злачынствы супраць беларусаў. За ваенныя злачынствы супраць украінцаў. Днямі я таксама даваў паказанні па крымінальнай справе, узбуджанай Генеральнай пракуратурай Літвы, звязанай з дэпартацыяй украінскіх дзяцей з часова акупаваных тэрыторый у Беларусь. І вось фарміраваннем дасье для ўвядзення гэтых санкцый, прыцягненнем да адказнасці, зборам доказаў, прававым абгрунтаваннем — ён не займаўся. Ну навошта? Прасцей проста казаць. Акрамя таго, наша каманда рыхтуе трэці дадатак да ўжо перададзенай намі пракурору Міжнароднага крымінальнага суда камунікацыі аб дэпартацыі ўкраінскіх дзяцей. І гэта ўжо тычыцца Лукашэнкі персанальна. Адначасова мы таксама вядзем працу па прыцягненні яго да адказнасці за злачынствы супраць чалавечнасці ў дачыненні да беларусаў: за забойствы, за катаванні жанчын, мужчын, дзяцей, за смерці палітвязняў, за палітычныя прысуды, дэпартацыю сотняў тысяч, за рабаванні, пазбаўленне маёмасці, за самыя маштабныя рэпрэсіі ў Еўропе за апошнія 50 гадоў. Так, гэта доўгая, карпатлівая і нават з рызыкай для жыцця праца. Але яна не павісла ў паветры. Камунікацыя з органамі правасуддзя ідзе і дынаміка ўсяляе надзею. Так, хацелася б хутчэй. Але заяўляць, што выніку няма дагэтуль — а значыць, усё прапала — гэта безадказна, а, можа, амаральна ў адносінах да ахвяраў шматлікіх злачынстваў. Выніку не будзе, калі не весці гэтую складаную, скрупулёзную працу. А замест гэтага, напрыклад, пісаць галаслоўныя артыкулы, як Андрэй Ягораў. Злачынствы здзейсненыя. І адказнасць за іх — гэта прынцыповае пытанне. Старонкі ў такіх справах не перагортваюцца. Яны складаюцца ў том, у тамы, кладуцца ў аснову крымінальных спраў і злачынец аб'яўляецца ў вышук. І Лукашэнка не стане выключэннем. Я нават не ўяўляю, з якіх «прагматычных інтарэсаў» прапануе нам зыходзіць таварыш Ягораў, калі кажа пра тое, што гэтую стратэгію трэба мяняць. Гэта значыць па сутнасці прапануе пакінуць найбольш цяжкія ў разуменні міжнароднага права злачынства — злачынствы супраць чалавечнасці і ваенныя злачынствы — беспакаранымі. Адзінае, чаго можна дамагчыся, зняўшы з Лукашэнкі адказнасць, зняўшы з яго санкцыі, прызнаўшы яго Легітымнасць — гэта не «адлігі», як піша ў сваім артыкуле таварыш Ягораў, а страты ўсіх інструментаў процідзеяння далейшаму ўчыненню злачынстваў. Далейшых рэпрэсій і тэрору. Разумны чалавек, а Андрэй Ягораў такім з'яўляецца, аналізуючы бягучую сітуацыю, не можа не бачыць, што паралельна з памілаваннем некалькіх дзясяткаў палітвязняў (хоць тэрмін «памілаванне» тут недарэчны — нельга памілаваць людзей, якіх ты сам жа пасадзіў ні за што) рэжым Лукашэнкі, зноў жа, ні за што саджае дзясяткі іншых.  Узровень рэпрэсій, які мы назіраем сёння (і гэта пацвярджаюць даследчыкі, напрыклад, Генадзь Коршунаў, аўтар трэцяй справаздачы «Барометр рэпрэсій у Беларусі»), не проста НЕ знізіўся або выйшаў на плато. Ён ПАВЯЛІЧЫЎСЯ. Па ўсіх прыкметах рэжым Лукашэнкі не проста не рухаецца ў бок «лібералізацыі», ён актыўна трансфармуецца з аўтарытарнага ў таталітарны. А масавыя рэпрэсіі — гэта аснова існавання такога рэжыму, аснова яго ўлады. Прызнаць легітымнасць такога рэжыму — значыць прызнаць за ім права функцыянаваць такім чынам, а не стварыць перадумовы для «адлігі», у якой для яго і крыецца самая галоўная пагроза. Рэжым выдатна вывучыў урок 2020 года. Так, ён з задавальненнем вярнуўся б у 2019-ы год — у тыя камфортныя ўмовы ДЛЯ СЯБЕ. Але НЕ для беларусаў. Беларусам 2019-ы год ён не верне ні за што. Беларусаў ён вяртае ў 1937-ы. Таму прапанова, агучаная ў артыкуле Ягорава — гэта прапанова прыняць статус-кво. А не ўплываць на яго. І гэта цалкам адпавядае інтарэсам рэжыму. Прызнаць яго, прызнаць легітымнасць таго, што адбываецца ў Беларусі, накіраваць паслоў, зняць санкцыі, спыніць, падкрэслю, ужо запушчаную машыну міжнароднага права — гэта значыць вярнуць рэжыму суб'ектнасць і рэсурсы, пагадзіцца з тым, што ён будзе іх выкарыстоўваць на пабудову таталітарызму. Гэта значыць, пагадзіцца на знішчэнне ў Беларусі грамадзянскіх правоў і свабод нават на ўзроўні ідэі, проста самой думкі пра іх. Таму што гэта пытанне выжывання рэжыму. І так, як адзначае таварыш Ягораў, гэтае выжыванне сапраўды залежыць ад таго, ці будзе Захадам прызнана яго суб'ектнасць, ці будзе прызнана яго самастойнасць ад Расіі (усе прыкметы якой ён сам жа і разбурыў), ці будзе ён уключаны ў самастойныя міжнародныя адносіны, ці адновіць з ім гэтыя адносіны Захад.  Вось і адказ. Вось тая змена стратэгіі, якую ў сухім астатку і прапануе ў сваім артыкуле Андрэй Ягораў. Дэмсілам — сысці ў бок. А Захаду — забяспечыць выжыванне рэжыму Лукашэнкі. Гэта значыць — не проста дазволіць, а спрыяць, спрыяць выжыванню, пабудове і ўмацаванню таталітарнай дыктатуры ў Еўропе. Не звяртаючы ўвагу на масавыя рэпрэсіі і тэрор і задавальняючыся тым, што рэжым проста час ад часу тасуе палітычных зняволеных, нібы гэта не жывыя людзі, а калода з паўтары тысячы ігральных карт. Ягораў сцвярджае, што палітвязні ні для каго не з'яўляюцца прыярытэтам. Але сваім жа спекулятыўным артыкулам ён толькі пацвярджае, што прыярытэтам яны не з'яўляюцца для яго самога. Прапаноўваючы змяніць стратэгію ад ціску на рэжым Лукашэнкі, з яго разбурэння — на яго выжыванне.  «Пара цвяроза глядзець на рэчы» , — кажа Ягораў. Сапраўды, даўно прыйшоў час. Час цвяроза паглядзець на бурную дзейнасць такіх ягоравых і даць ёй цвярозую адзнаку. Гэта не прагматызм. Гэта, таварыш Ягораў, цынізм і калабарацыянізм.

Намеснік кіраўніка НАУ Арцём Брухан паспрачаўся з экс-спікерам Каардынацыйнай Рады Андрэем Ягоравым наконт вартасці прызнання Лукашэнкі Прапанова прызнання рэжыму, якая прагучала падчас канферэнцыі «Новая Беларусь» у Вільні, — нерэалістычная. Гэты тэзіс можа выкарыстоўвацца як крытыка дзейнасці дэмакратычных сілаў Беларусі, але ўзнікае пытанне, чаму прапанова не гучала раней? Заклік прызнаць Лукашэнку з'явіўся толькі пасля прыняцця даволі моцных санкцый, якія сур'ёзна паўплывалі на палітыку рэжыму. Мы заўсёды заклікалі да яшчэ больш моцнага ціску і дайшлі да той кропкі: Лукашэнка пачаў вызваляць палітвязняў, адвёў войскі, увёў бязвізавы рэжым. Такія дзеянні рэжыму пачаліся пасля працы дэмакратычных сілаў, што дэманструе нашу суб'ектнасць. Лукашэнка на ўсё гэта рэагуе. Казаць пра нейкую лібералізацыю ў Беларусі — немагчыма Узровень рэпрэсій падвышаецца, тысячы крымінальных спраў на беларусаў. І тым часам гучаць заклікі да прызнання Лукашэнкі і легітымнасці таго, што адбываецца ў Беларусі. Мы бачым, як апошнія санкцыі паўплывалі на змену палітыкі Лукашэнкі. Гэта азначае, што нашая стратэгія супраць рэжыму працуе. Далей мы зможам дасягнуць нашых мэтаў, і рэжым можа першы пайсці на саступкі.

Дэмакратычныя сілы Беларусі на канферэнцыі прынялі шэраг дакументаў , якія датычацца як унутранага парадку дня Беларусі, так і знешнепалітычных перспектыў. Асобным пунктам канферэнцыі стала падпісанне пратакола аб узаемадзеянні ключавых дэмакратычных інстытутаў Беларусі. Прапануем вам азнаёміцца ​​з гэтымі дакументамі для разумення іх сэнсу: Пратакол аб узаемадзеянні, у якім зафіксаваны паўнамоцтвы бакоў: Прэзідэнткі-элект , Аб’яднанага Пераходнага Кабінету  і Каардынацыйнай Рады . Гэты дакумент акрэслівае парадак прыняцця рашэнняў унутры беларускіх дэмакратычных сіл. Па ініцыятыве Народнага антрыкрызіснага ўпраўлення  і кааліцыі ў Каардынацыйнай Радзе «Каманда Латушкі і Рух “За Свабоду”» прыняты дзве дэкларацыі: Дэкларацыя аб адказнасці і аднаўленні справядлівасці  — мы будзем дамагацца забеспячэнне непазбежнасці адказнасці для Лукашэнкі і яго паплечнікаў за рэпрэсіі супраць беларускага народа, аднаўлення справядлівасці і рэабілітацыі пацярпелых ад рэпрэсій. Мы заклікаем міжнародную супольнасць задзейнічаць даступныя міжнародныя механізмы адказнасці, каб пакараць Лукашэнку і яго паплечнікаў за злачынства супраць чалавечнасці ў дачыненні да беларусаў, за здзяйсненне акта агрэсіі супраць Украіны і ваенныя злачынствы супраць украінскага цывільнага насельніцтва. Дэкларацыя аб знешнепалітычных прыярытэтах  дэмакратычнай Беларусі  — мы пацвярджаем прыхільнасць еўрапейскага выбару для Беларусі. Выступаем за пашырэнне і ўзмацненне супрацы з нашымі ключавымі партнёрамі, а менавіта Еўрапейскім саюзам, Вялікабрытаніяй, ЗША і Украінай. А таксама падтрымліваем аднаўлення бяз’ядзернага статуса нашай краіны. Распрацавана «Платформа 2025» , якая аб'ядноўвае падыход усіх дэмакратычных сіл Беларусі ў дачыненні да так званых «выбараў» у 2025 годзе. Мэтамі нашага падыходу з'яўляецца непрызнанне маючых адбыцца «выбараў» міжнароднай супольнасцю, забеспячэнне адкрытасці ЕС і свету ў дачыненні да беларусаў, аб'яднанне ўсіх нашых намаганняў па вызваленні палітвязняў. Прэзідэнтка-элект Святлана Ціханоўская на канферэнцыі аб’явіла аб прызначэнні новых асоб у Аб'яднаны Пераходны Кабінет: прадстаўніка па міжнародным і еўрапейскім супрацоўніцтве — Уладзіміра Астапенкі , прадстаўніка па абароне і нацыянальнай бяспецы — Вадзіма Кабанчука , прадстаўніцы па моладзевай палітыцы і студэнцтве — Маргарыты Ворыхавай . Гэтыя прызначэнні дазволяць узмацніць выканаўчы орган дэмакратычных сіл. Дэмакратычныя сілы Беларусі не стаяць на месцы: мы рэагуем на выклікі часу і працягваем барацьбу, каб дамагчыся справядлівасці і свабоды для ўсіх беларусаў.

Крыніца: pozirk.online 2 жніўня, Позірк. Сярод асобаў, якія фігуравалі 1 жніўня ў спісах на абмен зняволенымі, знаходзіўся Павел Рубцоў, які быў абвінавачаны ў шпіянажы на карысць РФ у Польшчы. Як паведаміў «Позірку» намеснік старшыні Аб’яднанага пераходнага кабінета (АПК), кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення (НАУ) Павел Латушка, да арышту Рубцоў прыходзіў да яго браць інтэрв’ю. Рубцоў працаваў у Польшчы да лютага 2022 года і прадстаўляўся іспанскім журналістам расійскага паходжання Пабла Гансалесам. У СМІ паведамлялася, што Рубцоў-Гансалес быў затрыманы 28 лютага 2022 года па падазрэнні ў шпіянажы. «Гансалес як мінімум двойчы прыходзіў у офіс НАУ, каб узяць у мяне інтэрв’ю для іспанскіх выданняў. У якасці сведкі па гэтай крымінальнай справе я даваў паказанні», — сказаў палітык. На думку Латушкі, факт таго, што «прадстаўнік расійскіх спецслужбаў” сядзеў насупраць яго “на адлегласці выцягнутай рукі”, дэманструе, з аднаго боку, “актыўнасць расейскіх спецслужбаў на тэрыторыі Еўрапейскага саюза, а з другога боку, паказвае рэальнасць рызык і пагроз, якія ўзнікаюць для прадстаўнікоў дэмакратычных сіл». «Гэта яшчэ раз пацвярджае неабходнасць узмацняць меры бяспекі, у тым ліку і самабяспекі для ўсіх тых, хто працягвае змагацца супраць рэжыму Лукашэнкі. Рызыкі абсалютна рэальныя», — падкрэсліў кіраўнік НАУ. Як паведамляў расійскі сайт «Агентство» ў лістападзе 2023 года, Пабла Гансалес, які пражываў у Краіне Баскаў (аўтаномная вобласць Іспаніі), быў затрыманы ў лютым 2022 года польскімі спецслужбамі і абвінавачаны ў працы на Галоўнае выведвальнае ўпраўленне Мінабароны РФ. Гансалес (Рубцоў) да гэтага некалькі гадоў уваходзіў у акружэнне дачкі забітага расійскага палітыка Барыса Нямцова Жанны і пісаў падрабязныя справаздачы пра яе самой, яе сяброў і калег. Гэтыя справаздачы сталі даступныя польскім спецслужбам. Да абмену Гансалес знаходзіўся ў зняволенні на тэрыторыі Польшчы. Прэс-служба Крамля 1 жніўня паведаміла, што Уладзімір Пуцін падпісаў указы аб памілаванні Пола Уілана (былы амерыканскі марскі пяхотнік), Эвана Гершковіча (амерыканскі журналіст), Кевіна Ліка (ураджэнец Германіі, пераехаў у РФ з расійскай маці), Дэмуры (Дытэра) Вароніна (расейска-нямецкі палітолаг), Уладзіміра Кара-Мурзы, Алсу Курмашавай, Ліліі Чанышавай, Вадзіма Астаніна, Ясеніі Фадзеевай, Аляксандры Скачыленка, Іллі Яшына, Андрэя Піваварава і Алега Арлова. У абмен Масква атрымала расіян, асуджаных у ЗША і Еўрасаюзе. Сярод іх супрацоўнік спецслужб Вадзім Красікаў, які атрымаў у Германіі пажыццёвы тэрмін за забойства; прызнаныя вінаватымі ў шпіянажы Арцём і Ганна Дульцавы, якія адбывалі пакаранне ў Славеніі, а таксама Міхаіл Мікушын, Павел Рубцоў, Раман Селязнёў, Уладзіслаў Клюшын, Вадзім Канашчонак.

На канферэнцыі Новая Беларусь мы падпісалі пратакол аб узаемадзеянні, адзін з пунктаў якога чакана выклікаў рэакцыю і дыскусію. Прычым цікава, што аднымі з першых адрэагавалі топ-прапагандысты рэжыму і некаторыя «незалежныя расійскія СМІ», накшталт SOTA. Гаворка ідзе пра пункт аб прызнанні паўнамоцтваў Святланы Ціханоўскай у якасці нацыянальнай лідаркі да правядзення свабодных і сумленных выбараў у Беларусі ці яе асабістага рашэння скласці з сябе гэтыя паўнамоцтвы. Чаканая рэакцыя — «вы пабудавалі дыктатуру». Або манархію. Каму як больш спадабалася. Што ж, давайце разбярэмся, што мы пабудавалі і навошта. І ці сапраўды ўсё так страшна, як гэта падаюць. Пачнем з таго, што самі абвінавачванні ў «дыктатуры» або «манархіі» — мякка кажучы, адарваныя ад рэальнасці. Бо ўсё пералічанае прадугледжвае рэальную ўладу. Але рэальнай уладай у дэмсілах ніхто не валодае. І гэта відавочны факт. Над кім/над чым улада? Дзе яе атрыбуты? Іх няма. Таму што гэта не гісторыя пра ўладу ў дэмсілах. Гэта гісторыя барацьбы з рэжымам Лукашэнкі. А для гэтага патрэбная сістэмная альтэрнатыва. І яе легітымнае лідарства. Неабходнасць наяўнасці гэтага лідарства (не блытаем з рэальнай уладай, якой, як мы бачым, няма ні ў Святланы Ціханоўскай, ні ў інстытутаў дэмсіл) звязаная таксама з міжнароднай падтрымкай і ўзроўнем рэпрэзентацыі той сістэмы, якую мы пабудавалі для барацьбы з рэжымам Лукашэнкі, што незаконна ўтрымлівае ўладу ўнутры краіны. І лабіравання падтрымкі гэтай барацьбы на міжнароднай арэне. Дык вось чым вышэй наш узровень — тым вышэй гэтая падтрымка. Адмаўляемся ад гэтага, адмаўляемся ад суб'ектнасці — і тады рэжым Лукашэнкі становіцца безальтэрнатыўным варыянтам, прызнаваць пачынаюць яго. Пазбавіцца ад альтэрнатывы, ад Ціханоўскай, ад Кабінета і Каардынацыйнай Рады — гэта тое, чаго хоча ён, і чаго не можам дапусціць мы, калі мы хочам яго перамагчы. Прымаючы рашэнне аб падпісанні пратакола аб узаемадзеянні, ключавыя інстытуты дэмсіл ўсведамлялі, што гэта будзе выкарыстана супраць нас, мы ўсведамлялі антыпіяр-наступствы. Але таксама мы разумелі, што напярэдадні «выбараў» Лукашэнкі, пытанне «кадэнцыі» Святланы Ціханоўскай будзе ключавым пунктам атакі прапаганды і лабістаў рэжыму для ліквідацыі створанай намі сістэмы інстытутаў. Што, уласна, ужо і адбываецца. Але мы пайшлі на падпісанне пратакола менавіта ў такім выглядзе, таму як захаванне і ўмацаванне альтэрнатывы рэжыму, яе суб'ектнасці для нас важнейшае за атрыманне медыйных ачкоў. Рэжым Лукашэнкі павінен зразумець, што мы нікуды не дзенемся, альтэрнатыва яго рэжыму нікуды не дзенецца і не самараспусціцца, пакуль ён існуе. А свабодныя і сумленныя выбары — не сыдуць з парадку дня і нікуды не падзенуцца са спісу нашых патрабаванняў. І старонка не будзе перагорнута, пакуль гэтыя патрабаванні не будуць выкананыя. Але гэта не значыць, што мы не гатовыя да перамоваў з ім. Гатовыя. Нашы ўмовы: вызваленне ўсіх палітвязняў, спыненне рэпрэсій і публічная заява Лукашэнкі аб тым, што ён не ідзе на выбары і сыходзіць з пасады кіраўніка УНС. У гэтым выпадку мы таксама гатовыя спыніць сваю палітычную дзейнасць за мяжой і вярнуцца да яе ўжо ў рамках свабоднага, сумленнага дэмакратычнага працэсу ўнутры краіны, у Беларусі. Жыве Беларусь! Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб’яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол

Рыхтуйцеся, мы не спынімся — новыя санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі Памятаеце, мы абяцалі, што ў хуткім часе адправім пад санкцыі чарговую партыю прыслужнікаў рэжыму Лукашэнкі? Абяцалі — выконваем. Па прапанове Народнага антыкрызіснага ўпраўлення ў чарговы санкцыйны пакет ЕС трапіў шэраг асоб, адказных за ўнутраныя рэпрэсіі і іншыя злачынствы супраць беларусаў. У прыватнасці, пад еўрапейскімі абмежаваннямі апынуліся: Прапагандысты: гендырэктарка БЕЛТА Ірына Акуловіч, чалец Савета Рэспублікі і галоўны рэдактар «Выдавецкага дома "Беларусь сёння"» Дзмітрый Жук, старшыня так званага Маладзёвага парламента Мікіта Рачылоўскі, а таксама карэспандэнт АНТ Аляксей Краквін. 13 «суддзяў»: Вячаслаў Тулейка — суддзя Мінскага абласнога суда; Алена Ананіч — суддзя Мінскага гарадскога суда; Анатолій Сотнікаў — суддзя Гомельскага абласнога суда; Андрэй Млечка — суддзя суда Фрунзенскага раёна г. Мінска; Iгар Шведаў — суддзя Магілёўскага абласнога суда; Таццяна Шоцік — суддзя Ленінскага раёна г. Мінска; Васіль Скок — суддзя Гродзенскага абласнога суда; Станіслаў Iванюценка — суддзя суда Рэчыцкага раёна; Аляксей Хлышчанкаў — суддзя Гомельскага абласнога суда; Iгар Зямцоў — суддзя Магілёўскага абласнога суда; Вольга Дубовік — суддзя суда Маладзечанскага раёна; Антон Дудаль — суддзя суда горада Бабруйска; Мікалай Сяргеевіч — суддзя Жлобінскага раённага суда. Карнікі-сілавікі рэжыму з ГУБАЗіК Андрэй Ананенка, Міхаіл Бедункевіч і Дзмітрый Ковач, так званыя пракуроры Міхаіл Кавалёў і Ірына Падкавырава, начальнік калоніі №11 у Ваўкавыску Віктар Дуброўка, начальнік калоніі №4 Дзяніс Таўсцянкоў, начальнік турмы ў Гародне Павел Казакоў і яго намеснік Васіль Каляда, начальнік СІЗА №1 Мінска Андрэй Цэдрык. Таксама набліжаны да Лукашэнкі бізнэсовец Вiктар Шаўцоў. Асобы, якія трапілі пад абмежавальныя меры ЕС, падпадаюць пад замарожванне актываў і забарону на прадастаўленне сродкаў ад грамадзян і кампаній у ЕС. Таксама ім не дазваляецца ўязджаць на тэрыторыю Еўрапейскага саюза або ехаць транзітам праз яе. Агулам санкцыі ЕС у дачыненні да рэжыму Лукашэнкі прымяняюцца цяпер да 261 фізічнай асобы і 37 юрыдычных асоб. Мы разумеем, што гэта толькі першы крок на шляху да рэальнай справядлівасці. У будучыні многія з іх за свае шматлікія злачынствы супраць беларусаў апынуцца на лаве падсудных. Адказнасць будзе немінучай. Рыхтуйцеся, гэта далёка не канец. Кожны з тых, хто ўдзельнічае ў палітычных пераследах і рэпрэсіях, панясе адказнасць за свае дзеянні. Мы працягнем нашыя намаганні і далей будзем працаваць над тым, каб забяспечыць справядлівасць для ўсіх, хто стаў ахвярай гэтага рэжыму.

Прадстаўнік па міжнародным і еўрапейскім супрацоўніцтве АПК, намеснік кіраўніка НАУ Уладзімір Астапенка распавёў на панэльнай дыскусіі «Больш Еўропы для беларусаў у 2025 годзе» на канферэнцыі «Новая Беларусь» пра вынікі 30-гадовай палітыкі Лукашэнкі і як уратаваць краіну ад гэтых наступстваў. Лукашэнка з 1994 года праводзіць прамую антыеўрапейскую палітыку. Ён ігнараваў адчыненыя дзверы Еўропы і ўсе магчымасці наладзіць супрацоўніцтва з еўрапейскімі партнёрамі. Цяпер Беларусь знаходзіцца ў вельмі складаным становішчы. Чаму? Беларусь — адзіная краіна ў Еўропе, якая не з'яўляецца чальцом Савета Еўропы. Гэта адзіная краіна ў Еўропе, якая прымяняе смяротнае пакаранне. Беларусь не мае дагаворных базавых адносін з Еўрасаюзам. Беларусы, адзіныя сярод суседзяў (акрамя Расеі), якім патрэбна віза. Наша краіна адзіная ў Еўропе, якая не развівае родную мову і нават можа страціць незалежнасць. Гэта тое дно, ад якога мы павінны адштурхнуцца, каб пачаць свой шлях наверх. Жыццёва важным для існавання Беларусі з'яўляецца еўрапейскі выбар Поспех гэтага палітычнага выбару з аднаго боку залежыць ад дэмакратычных сілаў, ад інстытутаў, нашай працы. З іншага боку, залежыць ад кожнага беларуса і кожнай беларускі, якія неабыякавыя да далейшай долі сваіх нашчадкаў. Веру, што беларусы гэты выбар зробяць, а мы будзем спрыяць такому развіццю падзеяў.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Павел Латушка ў эфіры «Еўрарадыё» распавёў пра працу па прыцягненні да адказнасці Лукашэнкі і яго памагатых. Нічога не спынілася. І не спыніцца да таго моманту, пакуль Лукашэнка не атрымае ордар. Невядома, колькі часу гэта зойме, але гэта справа не спыніцца. Некалькі дзён таму мы падрыхтавалі яшчэ адну справаздачу па фактах ваеннага злачынства, здзейсненага Лукашэнкам, звязанага з дэпартацыяй украінскіх дзяцей. Гэта матэрыялы, якія мы перадалі адной з нашых краін-партнёраў для далейшага прасоўвання. Шмат што залежыць ад нашых партнёраў ва Украіне. Украіна мае права першасці, бо яна фактычна абараняе інтарэсы грамадзян Украіны, дзяцей, якія церпяць у выніку ваеннага злачынства, якое здзяйсняе Лукашэнка і яго памагатыя. І тут сапраўды шмат залежыць ад таго, наколькі будзе гатовая Украіна далей працаваць у Міжнародным крымінальным судзе, дзеля таго, каб прасоўваць гэтую справу, каб пазней быў ордар на арышт. З нашага боку — мы не спыняемся і не спынімся. Мы сабралі шмат матэрыялаў і працягваем збіраць доказы. Іх становіцца ўсё больш і больш. Але гэта не толькі адзін кірунак. Мы вядзем таксама справу аб перадачы на разгляд сітуацыі ў Беларусі ў Міжнародны крымінальны суд па злачынствах супраць чалавечнасці. Сотні тысяч ахвяраў злачынстваў супраць чалавечнасці — гэта забітыя, гэта гвалт, гэта палітычна матываваныя прысуды, гэта дэпартацыя ў суседнія краіны. І Лукашэнка будзе прыцягнуты да адказнасці за свае злачынствы.

У МЗС Польшчы адбылося ўрачыстае завяршэнне чацвёртага выпуску праграмы «Новыя кадры для Новай Беларусі». Праграма падрыхтоўкі новых беларускіх дыпламатаў ініцыявана ў 2020 годзе Цэнтрам даследаванняў Усходняй Еўропы Варшаўскага ўніверсітэта пры падтрымцы Народнага антыкрызіснага ўпраўлення. Пры арганізайным і фінансавым удзеле МЗС Польшчы з канца 2020 года штогод ажыццяўляецца падрыхтоўка  дыпламатаў для Новай Беларусі. У рамках праграмы падрыхтавана ўжо 74 будучых дыпламаты. Галоўнай мэтай дыпламатычнага курса з’яўляецца фарміраванне кадравага рэзерву для дыпламатычнай службы Новай Беларусі. Курс уключаў у сябе: тэорыю і практыку палітыкі і дыпламатыі, знешнюю палітыку і бяспеку, дыпламатычны пратакол, міжнароднае права, аналіз палітычнай сітуацыі ў Беларусі і на постсавецкай прасторы і інш. Перад удзельнікамі праграмы выступалі еўрапейскія дыпламаты, выкладчыкі польскіх і іншых замежных ВНУ. Выкладчыкамі на праграме былі як супрацоўнікі Варшаўскага ўніверсітэта і Дыпламатычнай акадэміі МЗС Польшчы, так і запрошаныя госці, сярод якіх былы амбасадар ЗША ў Польшчы Дэніел Фрыд, міністр у канцэлярыі прэзідэнта Польшчы, адказны за міжнародную палітыку Мешка Павляк, спецыяльны прадстаўнік МЗС Польшчы па супрацоўніцтве з дэмакратычнымі сіламі Беларусі, амбасадар Артур Міхальскі, кіраўнік НАУ, амбасадар Павел Латушка, а таксама намеснік кіраўніка НАУ, амбасадар Уладзімір Астапенка. Сімвалічна, што цырымонія ўручэння дыпломаў адбылася ў МЗС Польшчы ў залі Ежы Гедройца, падчас якой выступіў кіраўнік дыпламатычнай службы і генеральны дырэктар МЗС Рафал Вішнеўскі. Перад выпускнікамі таксама выступіў намеснік кіраўніцы Аб’яднанага Пераходнага Кабінету, кіраўнік НАУ Павел Латушка, які адзначыў, што для АПК падрыхтоўка кадраў з’яўляецца прыярытэтным напрамкам і што тыя тэарэтычныя і практычныя веды, якія атрымалі маладыя будучыя дыпламаты, будуць вельмі істотныя падчас фарміравання новага дыпламатычнага корпуса Беларусі. Павел Латушка падкрэсліў, што мы фактычна падрыхтавалі кадравы патэнцыял, каб ў транзітны перыяд забяспечыць працу МЗС Новай Беларусі. На ўручэнні дыпломаў прысутнічалі дырэктары дэпартаментаў МЗС Польшчы. Па выніках праграмы дыпломы атрымалі 16 выпускнікоў. Ужо зараз удзельнікі ўсіх чатырох выпускаў працуюць для дэмакратычнай Беларусі — у Каардынацыйнай радзе, НАУ, ініцыятыве “Сумленныя людзі” і іншых беларускіх дэмакратычных арганізацыях.

Экспанаты, створаныя на аснове медыйных артэфактаў, дакументаў і арыгінальных відэапрац з архіва мастака Алеся Пушкіна будуць прадстаўленыя ў Варшаве ў межах выставы «Аles Pushkin. AFTERLIFE». Выстава адкрыецца ў Музеі Вольнай Беларусі — праекце Народнага антыкрызіснага ўпраўлення — у дзень нараджэння мастака, 6 жніўня. Алесь Пушкін (1965-2023) — палітвязень, мастак, акцыяніст, які дэклараваў сваю творчасць як палітычнае мастацтва. Загінуў у засценках рэжыму Лукашэнкі, быў закатаваны ў гарадзенскай турме. Алесь Пушкін верыў, што мастацтва змяняе свет. Ён застаецца з намі насуперак смерці, бо як мастак мае вялікі прывілей: яго думкі і ідэі прысутнічаць ў яго працах. Канцэпцыя выставы грунтуецца на акцыях і перформансах Пушкіна, якія ён праводзіў з 1989 года і тэмы якіх застаюцца актуальнымі ў сённяшні гістарычны момант: «Дзень Волі», «Падарунак прэзідэнту», «Свята і Святы», «Беларускі Рэзістанс», «Супраціў Вайне». У экспазіцыю, большую частку якой складаюць экспанаты, створаныя на аснове медыйных артэфактаў, дакументаў і арыгінальных відэапрац з архіва мастака, таксама інтэграваны арыгінальныя творы яго сяброў, калег і паплечнікаў, тых, чыя творчасць канцэптуальна звязана з яго ідэямі. У выставе прадстаўлены працы таксама Руфіны Базловай (Stitchit), Аляксандра Васюковіча, Андрэя Дурэйкі, Іяланты Кіліян, Янака Коўзеля, Максіма Тымінько, Антося Цялежнікава, Яны Шостак, Рамана Шэлла. Музычная частка адкрыцця будзе прадстаўлена выступам Вольнага Хора. Куратар выставы — Андрэй Дурэйка. * Дата і час адкрыцця: 6 жніўня, 19:00 * Месца: Музей Вольнай Беларусі, Foksal 11, Варшава (GoogleMaps) * Працягласць экспазіцыі: з 6 жніўня да 31 жніўня Праект ладзіцца ў межах праграмы ArtPower Belarus Беларускай Рады культуры і Дацкага інстытута культуры пры фінансавай падтрымцы Еўрасаюза і праграмы MOST+. Партнёры выставы: Human Constanta, тэлеканал «Белсат», Беларуская асацыяцыя палітвязняў «Да Волі» і Старамейскі Дом Культуры (Варшава). Падрабязней аб выставе і імпрэзах у яе межах — у сацыяльных сетках музея.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Колькі замежнікаў знаходзіцца ў турмах рэжыму Лукашэнкі? Чаму рэжым Лукашэнкі ўзяў іх у закладнікі? Навошта яны яму патрэбныя? Чаму ён імі гандлюецца? І як усё гэта звязана з санкцыямі? Сёння мы раскажам пра замежнікаў-палітвязняў у турмах рэжыму Лукашэнкі. Пачнем з яшчэ аднаго пытання. Чаму краіны-суседкі Беларусі з боку ЕС уводзяць абмежаванні на мяжы? І на гэтае пытанне ёсць цэлы шэраг адказаў: міграцыйная вайна, якую развязаў Лукашэнка пры ўдзеле Расіі, удзел рэжыму Лукашэнкі ў агрэсіі супраць Украіны — фактычна ў вайне на межах Еўрапейскага саюза, наяўнасць у турмах тысяч палітвязняў, у тым ліку грамадзян Еўрапейскага саюза. Адказаў можа быць шмат, але ва ўсіх гэтых адказах ёсць адна агульная характэрная рыса — гэта планамерныя, мэтанакіраваныя, сістэмныя дзеянні Лукашэнкі і яго саўдзельнікаў, за якія нясуць адказнасць толькі сам Лукашэнка і яго саўдзельнікі. Ёсць і яшчэ адзін значны фактар. Як затрыманне грамадзян ЕС у Беларусі, штурм межаў краін-членаў ЕС мігрантамі пры садзейнічанні сілавікоў Лукашэнкі, так і ў рэшце рэшт забойства польскага вайскоўца на мяжы Польшчы і Беларусі — гэта ўсё таксама можна апісаць яшчэ адной агульнай характэрнай рысай. Усё гэта з'яўляецца пагрозай для нацыянальнай бяспекі краін-суседак Беларусі. Гэта дзеянні рэжыму Лукашэнкі, якія прадстаўляюць сабой пагрозу нашым суседзям. У закладніках у рэжыму працягваюць знаходзіцца замежныя грамадзяне, у тым ліку грамадзяне краін ЕС. Сёння ў няволі застаюцца грамадзяне Польшчы, Латвіі, Літвы, Германіі, а таксама Украіны, ЗША і іншых краін. Па дадзеных праваабарончага цэнтра «Вясна», каля 25 грамадзян замежных дзяржаў утрымліваюцца цяпер у месцах пазбаўлення волі па палітычных матывах. Іх пераследуюць за ўдзел у акцыях пратэсту, каментары, перадачу інфармацыі незалежным СМІ і нават сваім сваякам за мяжу, абвінавачваючы таксама і ў «агентурнай дзейнасці» і «шпіянажы». Беларускі інфармацыйны партал Zerkalo.io апублікаваў памятку, у якой адзначыў, да чаго варта быць гатовым тым замежнікам, якія хацелі б скарыстацца бязвізам і якія ў такіх дзеянняў могуць быць рызыкі і наступствы. Журналісты выдання адзначаюць, што ў Беларусі замежніка могуць узяць у закладнікі, каб потым шляхам гандлю рэалізаваць замежнапалітычныя мэты рэжыму Лукашэнкі — прыклад грамадзяніна Нямеччыны; замежніку давядзецца сур'ёзна перагледзець свае густы і гардэроб, бо каб трапіць у Беларусі за краты дастаткова выкарыстоўваць адзенне і аксэсуары «няправільных» колераў; у Беларусі нельга выкарыстоўваць незабароненую гістарычную сімволіку краіны; у краіне вельмі лёгка трапіць за краты за крытыку Лукашэнкі, а пасля гэтага — нават памерці ў няволі. Акрамя таго, у краіне забаронена выступаць супраць вайны, бо за антываенную пазіцыю таксама можна трапіць за краты, а дабрачыннасць можа лічыцца падтрымкай экстрэмізму — і за гэта можна пазбавіцца не толькі грошай, але і свабоды. І ўзнікае відавочнае пытанне: А ці многія замежнікі гатовыя пайсці на такія рызыкі? Ці шмат хто гатовы прыняць запрашэнне спадара Рыжанкова і трапіць у закладнікі ў Беларусі, каб вамі потым гандлявалі як таварам?