Як жаданне прыехаць дадому ператвараецца ў турэмны тэрмін Здавалася, ужо тры гады з'яўляюцца навіны пра тое, як беларусы, якія з'ехалі ад рэжыму, вяртаюцца дадому і трапляюць пад рэпрэсіі. Упэўнены, што многія, знаходзячыся за мяжой, хоць аднойчы задумваліся, што яго ці яе гэта не закране, што ўлады забыліся, што прайшло шмат часу. Але гэта зусім не так. 23 ліпеня «Наша Ніва» апублікавала артыкул пра Наталлю Левую, якая пасля доўгага часу вярнулася ў Беларусь. Як вынікае з матэрыялу, 17 ліпеня яе асудзілі на 6 гадоў калоніі са штрафам 40 тысяч рублёў. Наталлі 38 гадоў, яна прафесійны 2D-мастак, жыла ў Польшчы і вельмі хацела вярнуцца ў Беларусь. Калегі адгаворвалі яе з'язджаць, але жаданне дзяўчыны вярнуцца на радзіму было мацнейшым. Яна нават аплаціла ў кратным памеры данаты за 2020 год, пра што атрымала даведку ад КДБ. З гэтай даведкай яна і накіравалася ў Беларусь. Аднак Радзіма сустрэла яе не абдымкамі Наталлю затрымалі на мяжы. 17 ліпеня ў Брэсцкім гарадскім судзе яе абвінавацілі па трох артыкулах: «Фінансаванне вайны», «Фінансаванне экстрэмісцкага фарміравання» і «Фінансаванне экстрэмісцкай дзейнасці». 6 гадоў калоніі — такую цану заплаціла дзяўчына за жаданне вярнуцца ў родную краіну, верачы, што КДБ яе не кране за так званую кампенсацыю. Чаму мы закранаем гэтую гісторыю? Гэта добры прыклад хлусні рэжыму, яго рэпрэсіўнай палітыкі і нянавісці да сваіх грамадзян. У пачатку года праваабаронцы заяўлялі пра больш чым 200 затрыманых беларусаў, якія вярнуліся на радзіму. Многія з іх звярталіся ў «Камісію па вяртанні», але гэта іх не выратавала. Сярод іх была Таццяна Курыліна. Яе абвінавацілі ў адміністраванні пратэстных чатаў і пасадзілі на чатыры з паловай гады калоніі. Берасцеец Ігар Неміровіч таксама звяртаўся ў камісію і вярнуўся ў Беларусь. Яму прызначылі адзін год калоніі. І такіх прыкладаў сотні. Не варта верыць у бяспеку вяртання дадому Вось, напрыклад, Лукашэнка стварыў сваю камісію для вяртання грамадзян. Але што мы бачым на практыцы? Людзі, якія паверылі ў гэтыя абяцанні, вяртаюцца дадому і аказваюцца за кратамі. Гэтая камісія стала чарговым інструментам для заваблівання апазіцыйна настроеных грамадзян і іх наступнага пераследу. Іншая яго ініцыятыва — схема з паборамі за данаты. І зноў вынік той жа: людзі плацяць велізарныя сумы, спадзеючыся на абарону, але замест гэтага сутыкаюцца з арыштамі і турэмнымі тэрмінамі. Гэтыя паборы апынуліся яшчэ адным спосабам выцягвання грошай з грамадзян пад ілжывымі падставамі. Нарэшце, нядаўна ўведзены бязвізавы рэжым для еўрапейскіх грамадзян таксама апынуўся толькі пасткай. За прыгожымі заявамі аб свабодзе перамяшчэння хаваецца рэальнасць: рэжым затрымаў грамадзяніна Германіі і прысуджае яму смяротнае пакаранне. Атрымліваецца, што нават для замежнікаў Беларусь застаецца вельмі небяспечным месцам. Усё гэта пацвярджае тое, што вяртанне для беларусаў у краіну, дзе кіруе рэжым Лукашэнкі, вельмі рызыкоўнае і небяспечнае. Ніякія «камісіі», «кампенсацыі» або «раскаянні» не гарантуюць бяспеку. Пра гэта трэба нагадваць усім, хто цяпер у бяспецы за мяжой і хоча паехаць дадому.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Кожны чалавек мае права на шчасце, а тым больш дзіця. Сёння ў Беларусь прымусова прывозяцца тысячы дзяцей з акупаваных тэрыторый Украіны. Яны фактычна сілком адрываюцца ад свайго атачэння: народа, культуры, мовы зносін. Быць прымусова перамешчаным, дэпартаваным, расці сярод чужых людзей, сярод чужой культуры — гэта глыбокая траўма, якая будзе пераследваць дзіцё ўсё жыццё. І чым даўжэй гэта працягваецца, тым больш сур'ёзныя наступствы для дзіцяці. Менавіта таму Украіна сёння актыўна шукае сваіх непаўналетніх грамадзян, незаконна вывезеных у Беларусь. Хочам мы таго ці не, але рэжым Лукашэнкі здзяйсняе гэтыя злачынствы ад імя нашай дзяржавы. І таму, як грамадзяне Беларусі, мы бачым сваім абавязкам дапамагчы Украіне вярнуць сваіх дзяцей дадому і аднавіць справядлівасць. Народнае антыкрызіснае ўпраўленне не спыняецца і працягвае збіраць матэрыялы для Міжнароднага крымінальнага суда, якія даказваюць дачыненне прадстаўнікоў рэжыму Лукашэнкі да незаконнага перамяшчэння ўкраінскіх дзяцей у Беларусь. Як кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, у красавіку я на сустрэчы з былым упаўнаважаным прэзідэнта Украіны па правах дзяцей, кіраўніком і заснавальнікам арганізацыі «Save Ukraine» Мікалаем Кулебай абмеркаваў тэму садзейнічання вяртанню ўкраінскіх дзяцей на Радзіму, а таксама збор і перадачу матэрыялаў аб месцах знаходжання дзяцей, незаконна вывезеных з тэрыторыі Украіны ў Беларусь. Важна разумець, што гэта менавіта Лукашэнка незаконна перамяшчае ўкраінскіх дзяцей у Беларусь. Але любы, хто ў гэтым замяшаны, будзе таксама крымінальна датычны да гэтых злачынстваў. Украіна не даруе злачынствы супраць сваіх дзяцей, міжнародная супольнасць не даруе такіх злачынстваў. Датычныя будуць заўсёды жыць пад страхам крымінальнага пераследу па ўсім свеце. Адзіны спосаб пазбегнуць адказнасці — садзейнічаць вяртанню гэтых дзяцей дадому, пад апеку сваёй дзяржавы. Я звяртаюся да беларусаў з просьбай дапамагчы ў пошуку інфармацыі аб: месцах знаходжання любых дзяцей грамадзян Украіны, якія знаходзяцца ў Беларусі без сваіх бацькоў, уключаючы сірот; сем'ях, у якіх яны знаходзяцца; перамяшчэнні ўкраінскіх дзяцей па тэрыторыі Беларусі; асоб, якія маюць дачыненне да іх незаконнага перамяшчэння; асаблівасцях абыходжання з дзецьмі; іншай інфармацыі, якая мае дачыненне да незаконнага перамяшчэння ўкраінскіх дзяцей у Беларусь. Лукашэнка ўжо ўцягнуў і працягвае ўцягваць у свае шматлікія злачынныя дзеянні шэраговых беларусаў. Насельніцтву краіны становіцца ўсё складаней дыстанцыявацца ад дзеянняў зласлівага дыктатара, які ненавідзіць беларусаў і наогул усіх людзей. Але вайна абавязкова скончыцца. Абавязкова скончыцца і час Лукашэнкі. А нам, беларусам, трэба будзе працягваць жыць і працягваць глядзець у вочы адзін аднаму і сваім суседзям — украінцам. Якім будзе наш погляд і які погляд мы атрымаем у адказ? Вырашаць толькі нам. Маленькія дзеянні кожнага чалавека могуць прывесці да вялікіх зменаў. Давайце кожны прыкладзе свае намаганні, каб дзеці, якія сталі ахвярамі ваеннага злачынства, усё ж такі маглі мець будучыню. На Радзіме, ва Украіне. А нашы дзеці, нашы беларускія дзеці, ганарыліся намі і былі побач з намі.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Адбылася тэлефонная размова намесніка кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўніка Народнага антыкрызіснага ўпраўлення Паўла Латушкі з міністрам замежных спраў Польшчы Радаславам Сікорскім. Размова адбылася па ініцыятыве кіраўніка знешнепалітычнага ведамства Польшчы. Міністр замежных спраў Польшчы падкрэсліў, што Польшча аддзяляе беларускі народ ад рэжыму дыктатара. Польшча прадпрымае дзеянні, каб змякчаць умовы для легалізацыі беларусаў; будзе прытрымлівацца пазіцыі не абмяжоўваць перасячэнне грамадзянамі Беларусі беларуска-польскай мяжы; не плануе ўводзіць забарону на выкарыстанне асабістых аўтамабіляў з беларускай рэгістрацыяй і не плануе ажыццяўляць канфіскацыю аўтамабіляў з беларускай рэгістрацыяй, як гэта ажыццяўляецца ў дачыненні да аўтамабіляў з расійскай рэгістрацыяй. Адначасова кіраўнік знешнепалітычнага ведамства праінфармаваў, што Польшча прытрымліваецца сваіх патрабаванняў да рэжыму Лукашэнкі: спыніць міграцыйную вайну, выдаць злачынцу, які здзейсніў забойства польскага салдата, а таксама дамагаецца вызвалення палітычных зняволеных у Беларусі, у тым ліку актывіста польскай меншасці Анджэя Пачобута. Міністр замежных спраў Польшчы падкрэсліў, што беларусы з'яўляюцца еўрапейскім народам і будучыня беларускага народа — у агульным еўрапейскім доме. Павел Латушка падзякаваў міністру за прынцыповую пазіцыю і адзначыў, што для беларусаў важная лідзіруючая роля Польшчы ў Еўрапейскім саюзе як краіны, якая найбольш глыбока разумее важнасць падтрымкі дэмакратычнага руху і дэмакратычных пераўтварэнняў у Беларусі, а таксама важнасць адкрытасці Еўропы для беларусаў.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Памятаю, як у маю бытнасць паслом я ўдзельнічаў у нарадзе, якую праводзіў прэм'ер-міністр Беларусі. І падчас гэтай нарады прэм'ер-міністр (наколькі я памятаю, гэта быў Сяргей Сідорскі) зрабіў наступную заяву ў адрас нашага амбасадара ў Італіі: «Калі італьянцы не захочуць інвеставаць у Беларусь у вытворчасць абутку, то мы забаронім імпарт італьянскага абутку ў Беларусь». Вось такія метады ўжываліся з боку ўрада ці прынамсі дэкларавалася гатоўнасць іх прымяніць у дачыненні да замежных партнёраў — патэнцыйных інвестараў, каб іх прывабіць, зацягнуць у Беларусь. Зразумела, што такія метады ніколі не працавалі і ніколі не спрацуюць. Але чаму я распавядаю гэтую гісторыю: гэта звязана з тым, што сёння ўведзеныя досыць нязручныя санкцыі, якія дэманструюць нікчэмнасць Лукашэнкі. Вы задумваліся, чаму скардзячыся на санкцыі рэжым Лукашэнкі робіць акцэнт перш за ўсё менавіта на шырспажыве, а не на таварах для вайсковай прамысловасці, напрыклад, або таварах падвойнага прызначэння, або мэблі, якую збіраюць палітвязні для Дэпартамента выканання пакаранняў МУС? Можа, таму, што ён так клапоціцца пра людзей? Не. Таму што такія санкцыі ярчэй за ўсё паказваюць яго поўную нікчэмнасць. Няздольнасць якасна вырабіць нават самыя прымітыўныя, самыя базавыя бытавыя тавары, тавары паўсядзённага спажывання. Гэта значыць эканоміка Лукашэнкі, якую ён выбудоўваў 30 гадоў, няздольная зрабіць тое, што трэба людзям на сёння. І вельмі многае, большасць, проста імпартуецца. Таму Лукашэнка так і перажывае ў сувязі з гэтым. Што ён тады ў прынцыпе можа вырабляць, акрамя зброі і яе дэталяў для Расіі? Палаючыя МАЗы? Ну і мы бачым, як часта МАЗы гараць у той жа Расіі. Што ён можа даць людзям? Беларускі легпрам за 30 гадоў наогул угроблены цалкам — яшчэ да ўсялякіх санкцый. «Моцны гаспадарнік»? Ганьбішча. Вось дзе поўны абсурд. Але як і сам рэжым, крытыкі санкцый чамусьці аддаюць перавагу звяртаць увагу не на гэта. Не на тое, што Лукашэнка ўзяў для сябе за прыклад Паўночную Карэю, якая таксама нічога не здольная вырабіць для людзей. Прычым там усё яшчэ цікавей: краіна, якая з'яўляецца арыенцірам для Лукашэнкі, не здольная вырабляць нават прадукты харчавання ў дастатковай колькасці, каб яе насельніцтва не галадала. Замест гэтага яна вырабляе зброю. У такіх аб'ёмах, што хапае і на кантракты з Расіяй, куды яна пастаўляе яго эшалонамі, цэлымі складамі. Выдатны прыклад для пераймання, праўда? Ёсць куды імкнуцца, ёсць куды расці! Замест тавараў для жыцця людзей вырабляць тое, што гэтыя жыцці адымае. І адначасова крычаць пра несправядлівыя санкцыі і пагражаць усім вакол ядзернай зброяй і «непрымальнай шкодай».

Намеснік кіраўніка НАУ Арцём Брухан паразважаў у эфіры Еўрарадыё пра жорсткія санкцыі, дыскрымінацыю беларусаў і ці збіраецца Захад цалкам адмежавацца ад Беларусі. Калі паглядзець глабальна, мы маем наступнае: 29 чэрвеня ЕС увёў 7-ы санкцыйны пакет. Праз 3 дні Лукашэнка заявіў, што гатовы вызваліць сваіх «праціўнікаў». 13 ліпеня ён жа загадвае адвесці войскі з мяжы Украіны. Праз 4 дні старшыня МЗС Рыжанкоў, у якога бабуля і матуля полькі, анансуе безвіз для 35 еўрапейскіх краінаў. Гэта не выглядае супадзеннем. Чаму еўрапейскія краіны абмяжоўваюць простых беларусаў? Як беларус, я не магу гэта падтрымліваць, але логіка рашэнняў Літвы і Латвіі — бяспека. Яны вельмі хвалююцца наконт агрэсіі, спецслужбаў Лукашэнкі. Там невялікае насельніцтва і шмат расейскамоўных, якія глядзяць крамлёўскую прапаганду. І, гледзячы на гэта, палітыкі краінаў Балтыі прынялі, на жаль, жорсткія і непрыемныя для нас рашэнні. Ці гэта крок, што стаўленне да беларусаў будзе як да расейцаў? Еўрапейскія краіны разумеюць, хто такія беларусы і хто такія расейцы. Робяцца захады, медыйная праца, кантакты з палітыкамі ЕС, каб даваць ясны мэсэдж, што беларусы — гэта не расейцы і не агрэсары. Калі Беларусь не ўвядзе сваё войска ва Украіну — нічога не зменіцца.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол З'явілася інфармацыя пра тое, што рэжым Лукашэнкі вынес смяротны прысуд грамадзяніну ЕС, а канкрэтна Германіі — Рыку Крыгеру, абвінавачанаму па пяці артыкулах КК, уключаючы акт тэрарызму. Інфармацыю пра смяротны прысуд ужо пацвердзіў МЗС ФРГ. Па-першае, сам факт таго, што ў Беларусі ў 21 стагоддзі дагэтуль існуе смяротнае пакаранне, можа мець толькі адну ацэнку: гэтага не павінна быць у еўрапейскай краіне. Гэты прысуд можна трактаваць як тэрарыстычны акт, і Лукашэнка сапраўды з'яўляецца тэрарыстам. За жыццё грамадзяніна Германіі ён запатрабуе нейкую цану — выкуп або абмен. І можна нават выказаць здагадку якую. Ёсць падставы думаць, што ўся гэтая сітуацыя з Рыкам Крыгерам — дамова Лукашэнкі з Крамлём. Бо ў Нямеччыне сядзіць на пажыццёвым зняволенні расійскі супрацоўнік ФСБ Вадзім Красікаў. Паводле некаторых звестак, кіраўнік Крамля некалькі разоў хацеў яго выменяць, але Нямеччына адмаўлялася. Зараз жа Лукашэнка разам з Пуціным вырашылі не пакінуць Берліну выбару — узялі ў закладнікі грамадзяніна Германіі, і прыгразілі яму смяротным пакараннем. Па-другое, неабходна прааналізаваць, да якіх наступстваў можа прывесці знаходжанне ў закладніках у рэжыму грамадзяніна Германіі. Мы разумеем, што дыктатару пляваць на людзей і для яго немагчымасць беларусаў выязджаць у Еўропу — толькі на руку. Дыктатура адчувае сябе значна камфортней у ізаляцыі ад цывілізаванага свету, ізаляваных людзей прасцей апрацоўваць. Зусім іншая гісторыя — гэта таварапатокі і гандаль. Праз новыя санкцыі ЕС магчымасць зарабляць на абыходзе накладзеных на Расію санкцый за вайну супраць Украіны закрываюцца. Як і магчымасць зарабляць на кітайскім транзіце, быць яго «акном у Еўропу» ў рамках ініцыятывы «Адзін пояс — адзін шлях». Пад пагрозай кітайскі транзіт праз Беларусь праз гібрыдную вайну, якую вядзе Лукашэнка супраць еўрапейскіх суседзяў з 2021 года. Польшча разглядае перспектыву закрыцця мяжы з Беларуссю, калі яе патрабаванні не будуць выкананыя: спыненне атакі мігрантамі, выдача забойцы польскага жаўнера і вызваленне Анджэя Пачобута. Кітай ужо выслаў сігнал Лукашэнку, што яму варта ўрэгуляваць свае стасункі з Польшчай. Такім чынам, становішча рэжыму Лукашэнкі на гэты момант вельмі няёмкае. Гарманізацыя санкцый ставіць пад пытанне яго далейшую карыснасць для Расіі як умоўна «самастойнага» суб'екта. Бо ў выніку новага пакета санкцый ЕС, зачыняецца яе беларускае «акно ў Еўропу». На яго цісне тэма кітайскага транзіту. І ў абодвух выпадках ён ужо нясе сур'ёзныя выдаткі. Замест практычных крокаў Лукашэнка робіць дэкаратыўныя. Нядзіўна, што Польшча прама кажа, што яна будзе гатовая да дыялогу пасля рэальных крокаў, а не піяр-заяў. Страшна ўявіць, што будзе з Беларуссю ў доўгатэрміновай перспектыве, калі яна перастане быць транзітнай краінай і застанецца сам-насам з Расіяй. Наша краіна стане тэрыторыяй, якая прадстаўляе выключна цікавасць ваеннага характару, і фінансавая падтрымка такіх персанажаў, як Максім Рыжанкоў і іншых чыноўнікаў, не будзе ў планах Масквы. А Лукашэнка аднойчы не стане. І хай ён зыходзіць з логікі, што пасля яго хоць патоп, але вам, чыноўнікі, потым тут жыць. У краіне, якой неадэкватны дзед-тэрарыст падпісаў смяротны прысуд. Ён яшчэ не выкананы. Але сінія пальцы ўжо на курку.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Прычыны ўвядзення санкцый супраць рэжыму Лукашэнкі Санкцыі, уведзеныя Еўрапейскім саюзам супраць рэжыму Лукашэнкі, заснаваныя на шматлікіх парушэннях міжнароднага права і правоў чалавека. Сярод галоўных прычын, якія заахвоцілі ЕС да такіх мер, варта адзначыць бесперапынныя злачынныя дзеянні рэжыму, якія ставяць пад пагрозу бяспеку ў рэгіёне. За апошнія чатыры гады ЕС увёў санкцыі па цэлым шэрагу падстаў, уключаючы: Саўдзел у агрэсіі Расіі супраць Украіны. Вядзенне гібрыднай вайны супраць краін ЕС з выкарыстаннем нелегальных мігрантаў. Рэпрэсіі і наяўнасць палітвязняў, у тым ліку замежных грамадзян. Абыход санкцый, уведзеных супраць Расіі. Дыверсіі на тэрыторыі краін ЕС. Захоп еўрапейскага грамадзянскага самалёта. Прымусовая дэпартацыя беларусаў у краіны ЕС. Больш за 136 тысяч ахвяр злачынстваў рэжыму Лукашэнкі супраць чалавечнасці. Шэраг іншых падстаў. Лукашэнка і ягоны рэжым з'яўляюцца асноўнай прычынай уведзеных санкцый, бо іх дзеянні наносяць шкоду як беларусам, так і жыхарам краін ЕС. Санкцыі на мэблю, вырабленую зняволенымі і палітвязнямі У 2023 годзе рэжым Лукашэнкі экспартаваў на еўрапейскі рынак мэблю на суму 121,4 млн. еўра, а ў 2022 годзе — на 216,9 млн. еўра. Асноўнымі імпарцёрамі былі Германія і Польшча, а таксама Літва і Румынія. Новыя санкцыі ЕС забараняюць імпарт мэблі з Беларусі, якая падпадае пад мытныя коды 9401 і 9403. Санкцыі на абсталяванне для патрэб агрэсіі Расіі Пад санкцыі трапіў імпарт у Беларусь прамысловага абсталявання, станкоў, радыёлакацыйнай і радыёнавігацыйнай апаратуры, апаратуры дыстанцыйнага радыёкіравання, лазераў, вымяральных прыбораў і іншых тавараў прамысловага прызначэння. Розныя прамысловыя вырабы (XX секцыя ТН ЗЭД) у 2023 годзе складалі ў экспарце ЕС у Беларусь парадку 13% (або 186 млн. еўра), яшчэ 12% (або 173 млн. еўра) — машыны і прыборы (XVI секцыя ТН ЗЭД). Гэтыя тавары выкарыстоўваліся для патрэб ВПК, які падтрымлівае расійскае войска. Цяпер іх пастаўкі з ЕС у Беларусь забароненыя. Санкцыі на кабельную тэхніку Новыя абмежаванні закранулі экспарт правадоў з Беларусі ў ЕС. Тавары з кодам 8544 («Правады ізаляваныя [...]») складалі важны артыкул экспарту рэжыму Лукашэнкі: у 2023 годзе на 96,5 млн. еўра і 119,4 млн. еўра ў 2022 годзе. Увоз гэтай прадукцыі ў ЕС з Беларусі таксама быў забаронены апошнім пакетам санкцый. Санкцыі на абыход расійскіх алмазаў У 2023 годзе Беларусь імпартавала з Расіі алмазы на 246,8 тыс. карат коштам 35 млн. долараў, што значна вышэй за паказчыкі 2021 года (28,3 тыс. карат). Экспарт алмазаў з Беларусі таксама павялічыўся да 220,9 тыс. карат на 30 млн. долараў. Гэта сведчыць пра спробы абысці санкцыі на расійскія алмазы шляхам іх перапродажу пад выглядам беларускіх. Цяпер уведзеная забарона на імпарт у ЕС алмазаў з Беларусі. Кантроль абыходу санкцый Новы санкцыйны пакет ЕС уключае патрабаванне да еўрапейскіх экспарцёраў уключаць у кантракты «агаворку па Беларусі», якая забараняе рээкспарт падсанкцыйных тавараў у гэтую краіну. Еўрапейскія кампаніі, якія экспартуюць абаронныя тавары, павінны забяспечыць механізмы кантролю для прадухілення іх рээкспарту ў Расію. Забаронены таксама транзіт праз Беларусь шэрагу падсанкцыйных тавараў і тэхналогій, уключаючы тавары падвойнага прызначэння. Гэтыя меры накіраваны на тое, каб спыніць абыход санкцый і ўзмацніць кантроль за экспартам у краіны, якія падтрымліваюць агрэсіўныя дзеянні супраць Украіны і іншых дзяржаў.

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Сёння ў нас будзе вечар гісторый. Памятаеце, калі мы вучылі англійскую мову, «Once upon a time»... Але калі сур'ёзна, сапраўды тры гісторыі пра тое, як Лукашэнка і яго чыноўнікаў здзьмула ветрам. Гісторыя першая: Дзмітрый Некруты Як новага кіраўніка АП Лукашэнкі адправілі разбірацца са стыхіяй, якая абрынулася на Гомельскую вобласць, але ён схаваўся ў лесе і пабаяўся паехаць да людзей, якія некалькі сутак сядзелі без святла і вады. Навошта быў абвешчаны рэжым надзвычайнага становішча ў Гомельскай вобласці? Каб людзі самі сябе выратавалі? У лукашэнкаўскай сістэме рэжым надзвычайнага здарэння хутчэй азначае не тое, што трэба кінуць усе сілы на дапамогу людзям, а тое, што чыноўнікам небяспечна туды ехаць: там будуць задаваць пытанні, на якія яны нічога не змогуць адказаць і нічым не змогуць дапамагчы. Улады не рэагавалі цэлыя суткі, пакінуўшы людзей сам-насам з разбуральнымі наступствамі буры. У той момант, калі дапамога была сапраўды неабходная, людзі апынуліся прадастаўленыя самі сабе. А Дзмітрый Круты, якога Лукашэнка паслаў на амбразуру, у выніку проста паехаў у лес глядзець на паваленыя дрэвы. Што гэта? А гэта поўная абыякавасць да людзей і пазбяганне адказнасці. І банальна баязлівасць рэжымнага чыноўніка. Рэжыму страшна апынуцца тварам да твару з пацярпелымі людзьмі (а не спецыяльна адабранай масоўкай, як гэта звычайна робіцца пад візіты Лукашэнкі ці буйных чыноўнікаў). Паказушны рэжым баіцца пачуць праўду аб сваёй бескарыснасці і няздольнасці спраўляцца з крызісам. А менавіта гэта ён і прадэманстраваў жыхарам вобласці. Аднак самі беларусы, як і ў часы кавіда, паказалі неверагодную сілу духу і самаарганізацыю. Людзі самі прыбіралі завалы, распілоўвалі паваленыя дрэвы, каб дабрацца да вады. Тыя, у каго былі генератары, дзяліліся электрычнасцю з суседзямі. Беларусы пачалі дзейнічаць самастойна, не чакаючы дапамогі ад тых, хто павінен быў яе даць. І пры гэтым сёння дыктатар прымудрыўся іх жа вінаваціць, вінаваціць простых людзей, якія наогул плацяць падаткі ў бюджэт і ўтрымліваюць Лукашэнку і такіх чыноўнікаў ад дзяржавы, якія абавязаны іх абараняць. Але дыктатар мяркуе, што людзі і не павінны былі нічога чакаць і тым больш выказваць нейкую незадаволенасць. Пры такім «моцным рукамівадзіцеле» нядзіўна, што і яго чыноўнікі лічаць сябе «стромкімі» і важнымі – але толькі да сур'ёзнага крызісу. Ад якога яны аддаюць перавагу схавацца ў кабінеце або, як Дзмітрый Круты — у лесе. Таму што іх турбуе толькі ўласная шкура і пасада, а не тое, што думаюць аб іх працы людзі. Беларусы вартыя лепшага! Гісторыя другая: казкі Алены Паўлечкі Лукашэнкаўскія чыноўнікі, як звычайна, працуюць не для людзей, а для начальства. Старшыня Мазырскага райвыканкама Алена Паўлечка на відэа рапартуе аб паспяховай ліквідацыі амаль усіх непаладак, але рэальнасць аказваецца зусім іншай. Для жыхароў пацярпелых рэгіёнаў гэта выглядае адкрытым здзекам. Большасць людзей шчыра здзіўлены, што аказваецца, у іх ужо ёсць вада і электрычнасць у дамах. Рэальная сітуацыя ў рэгіёнах абсалютна супрацьлеглая той, якую малюе чыноўніца. У лесапаркавых зонах ляжаць аголеныя драты, частка крам не працавала, а ва ўсім 100-тысячным горадзе ўлады раздавалі пітную ваду толькі ў 6 кропках, да якіх многія пенсіянеры проста не ў сілах былі дабрацца. На ўвесь горад працавала толькі адна запраўка, а смс-апавяшчэнне адсутнічала. Гэты дысананс паміж заявамі чыноўніцы і рэальнай сітуацыяй выклікае ў людзей здзіўленне і злосць. Узнікае справядлівае пытанне: для каго насамрэч працуюць чыноўнікі? Замест рэальнай дапамогі людзям, якія пацярпелі ад буры, і прадастаўлення аб'ектыўнай інфармацыі, чыноўнікі імкнуцца дагадзіць начальству, малюючы прыгожую карціну, якая не мае нічога агульнага з рэчаіснасцю. І гэта праблема не толькі гэтага канкрэтнага выпадку. Гэта праблема ўсёй сістэмы вертыкалі ўлады, якую выбудаваў Лукашэнка за 30 гадоў кіравання. Чыноўнікі не хочуць прызнаваць рэальнасць, займаюцца суцэльным самападманам і стварэннем ілюзій сваёй бурнай дзейнасці. Выгароджваючы сябе перад начальнікам яны наносяць вялікую шкоду цэлай краіне і беларусам. Сістэма, якая пабудавана на рабалепства і ўгодніцтва не здольная вырашаць рэальныя праблемы. Лукашэнка можа працягваць трымаць людзей за дурняў, хваліць і ўзнагароджваць сваіх чыноўнікаў, але факты кажуць самі за сябе. Некампетэнтнасць чыноўнікаў не схаваеш пад катком рэпрэсій. Калі людзі сутыкаюцца з такімі чыноўнікамі як Алена Паўлечка, то ніводная прапаганда на свеце не здольная іх пераканаць, што гэтыя чыноўнікі працуюць добра. Беларусам трэба лепшае кіраванне, патрэбныя мясцовыя органы ўлады, якія абіраюцца на сапраўдных выбарах і падсправаздачныя народу, а не казачнікі-прызначэнцы, якія схаваюць любую рэальнасць, трымаючыся сваімі маленькімі пасінелымі пальцамі за невысокія пасады. Патрэбна сістэма, дзе праблемы вырашаюцца, а не замоўчваюцца і людзі маюць рэальную павагу да мясцовага чыноўніка, а чыноўнік да людзей. Гісторыя трэцяя: Лукашэнка і верталёт Што рабіў Лукашэнка ў той час, як 100-тысячны горад выжываў без вады і электрычнасці некалькі дзён? Піў шампанскае ў сваім палацы! Да людзей не прыляцеў, не прыляцеў у Мазыр, аблаяў з кабінета (пакуль што не з бункера), што беларусы скардзяцца на пасіўнасць дзяржавы. Зноў народзец у яго не такі! Чаму Лукашэнка не прыляцеў у Мазыр — аматар «раптам» прыляцець, як чараўнік на тым верталёце, па загадзя спланаваным сцэнары і гуляць у суровага і справядлівага цара, а тут што? «Народны лідар», не паляцеў да «свайго» народу. Ён спалохаўся зноў пачуць народнае «сыходзь» як на МЗКЦ ці што-небудзь больш жорсткае? Гэта табе не ў 2020-м лётаць з аўтаматам без ражка і выходзіць з-за плота толькі тады, калі людзі ўжо сышлі. І дзе ж дапамога «старэйшага брата» Лукашэнкі падчас надзвычайнай сітуацыі? Ці аказала Расія пацярпеламу рэгіёну свайго хаўрусніка хоць нейкую падтрымку? Ці яны могуць дасылаць у Беларусь толькі баявыя дроны і губляць іх паблізу населеных пунктаў? А што, дарэчы, з атамнай электрастанцыяй? Узурпатар так ганарыцца сваёй атамнай цацкай, а людзі засталіся на некалькі дзён без электрычнасці. Для чаго выкарыстоўваецца энергія атамнай электрастанцыі? Абяцанні энергетычнай стабільнасці разбіліся аб першы ж сур'ёзны крызіс. Аказалася, што гэта не крытычна важны аб'ект для краіны, а 10-мільярдная піяр-акцыя Лукашэнкі. Сістэма, якая пабудавана на паказушных праектах, не вытрымлівае сутыкнення з рэальнасцю. Сёння сказаў сваім баязлівым чыноўнікам, што дзяржаўная машына нібыта працуе эфектыўна або са збоямі, але прэтэнзій ён не мае. Як можна будаваць машыну 30 гадоў і не быць здольным вырашыць ніводнага сур'ёзнага крызісу за апошнія гады? Кожны раз, калі ўзнікае крызіс становіцца ясна, што дзяржаўная машына не працуе. Замест кампетэнтнага і пісьменнага рашэння, атрымліваецца толькі хаос. Чыноўнікі хаваюцца хто ў лясах, хто ў кабінетах. Адзінае, што сапраўды «эфектыўна» пры Лукашэнку працуе — машына рэпрэсій. У падаўленні любой нязгоды і іншадумства машына рэпрэсій працуе бесперабойна, адразу відаць, якія былі прыярытэты развіцця ў Лукашэнкі. А на нарадзе Лукашэнка зноў заявіў, што здае іспыт перад беларускім народам, і што народ павінен бачыць, наколькі эфектыўна працуе створаная ім сістэма ўлады. Так экзамен ён ужо каторы раз не здаў. Народ сапраўды ўсё бачыць. Ён бачыць абсалютную няздольнасць вырашаць крызісныя сітуацыі, дастаткова ўспомніць ковід. Лукашэнка дадумаўся параўнаць гэтую крызісную сітуацыю з вайной. Заявіў, што не хапае толькі знішчэння з аўтаматаў і кулямётаў. Знайшоўся воін. Кінулі людзей, сядзяць і лаюць іх на сваіх селектарных нарадах. А яшчэ і дроны лётаюць над галовамі расійскія і нават падаюць ужо побач з населенымі пунктамі — і таксама ніякіх дзеянняў, каб абараніць людзей. Ні слова, ні слоўца. Генералісімус кардонны. Давай яшчэ скажы, што гэта Захад ужыў супраць нас атмасферную зброю. Калі людзям патрэбная была рэальная падтрымка, а не адрэжысаваныя пастаноўкі, Лукашэнка, як звычайна, ён схаваўся. Яму напляваць на беларусаў і на іх праблемы. За шыльдай адважнага «народнага лідара» хаваецца абыякавасць і страх перад беларусамі. Страх пачуць праўду пра сябе, сутыкнуцца з рэальнасцю, у якой перад ім не трымцяць і ня ківаюць, а патрабуюць рэальных дзеянняў. Сапраўдная сіла і адвага заўсёды былі ў руках беларусаў, а не таго, хто называе сябе «бацькам» і хаваецца ад народа ў цяжкія часы. Робім высновы, робім іх разам.

Дамоўленасць аб стварэнні платформы з партфоліа і дадзенымі беларускіх артыстаў у эміграцыі дасягнута падчас рабочай сустрэчы лідара фракцыі «Каманда Латушкі і Рух “За Свабоду”» Паўла Латушкі  і чальца фракцыі, вядомага беларускага акцёра Ігара Сігава  з беларускімі артыстамі. На інтэрнэт-платформе будуць сакумуляваныя звесткі аб беларускіх артыстах у эміграцыі — прадстаўніках Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы, Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі, Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра і ўсіх іншых тэатраў, акцёры якіх вымушаны былі пакінуць Беларусь. Партфоліа будзе ўключаць у сябе відэаматэрыялы, фотаздымкі, фільмаграфію, біяграфію, дадзеныя пра валоданне мовамі і іншае. У Польшчы, па розных звестках, сёння можа пражываць больш за 100 артыстаў тэатра і кіно з Беларусі. Платформа дасць магчымасць польскім агенцтвам у сферы кіно знаходзіць і запрашаць беларускіх акцёраў і артыстаў да ўдзелу ў здымках у мастацкіх і тэлевізійных стужках, а ў сваю чаргу беларускім дзеячам культуры — знаходзіць магчымасці для творчай рэалізацыі і працаўладкавання за мяжой.  Папярэдні кошт такой платформы — 3 000 €. Сёння галоўным з’яўляецца пошук фінансавай падтрымкі для стварэння платформы для беларускіх акцёраў, якія вымушана знаходзяцца ў эміграцыі. Калі ў вас ёсць магчымасць падтрымаць праект, прапануем пералічыць сродкі на рахункі НАУ  з пазнакай «On a platform for Belarusian culture».   (просім устрымацца ад пералічэння сродкаў з Беларусі ці з беларускіх банкаў — гэта можа быць небяспечна)

Павел Паўлавіч Латушка: намеснік кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення, пасол Павел Латушка пра дэструктыўныя дзеянні дыктатара, якія прыводзяць да абмежаванняў для беларусаў Рэжым Лукашэнкі адкрыта вядзе гібрыдную вайну супраць Польшчы, Літвы, Латвіі. Яшчэ ў 2021 годзе ён арганізаваў міграцыйны крызіс на мяжы з гэтымі краінамі, яго сілавікі курыруюць нелегальных мігрантаў, якія атакуюць памежнікаў, у тым ліку самаробнай зброяй. Месяц таму ў выніку такога нападу быў паранены нажом і пасля памёр польскі вайсковец Матэвуш Сітэк. Агулам 25 польскіх вайскоўцаў атрымалі раненні падчас такіх нападаў. Рэжым закідвае ў суседнія краіны дыверсантаў, якія здзяйсняюць акты сабатажу, падпалы розных аб'ектаў. А галоўнае — рэжым Лукашэнкі з 2022 года з'яўляецца актыўным саўдзельнікам вайны Расіі супраць Украіны. І цалкам заканамерным з'яўляецца тое, што нашы суседзі прымаюць меры ў інтарэсах нацыянальнай бяспекі. Вядома, нам, беларусам, хто не падтрымлівае ўсе гэтыя агрэсіўныя дзеянні рэжыму, хто не хоча бачыць на сваёй зямлі расійскіх жаўнераў і ядзерную зброю, хто выступае супраць вайны і саўдзелу рэжыму ў ёй, хто ў прынцыпе выступае супраць гэтага рэжыму, хоча жыць у нармальнай дэмакратычнай краіне і ў міры з суседзямі — нам здаецца несправядлівым, што асобныя захады, якія прымаюць суседзі для гарантавання сваёй бяспекі, закранаюць нас наўпрост. І менавіта таму беларускія дэмакратычныя сілы выступаюць за тое, каб падзяляць агрэсіўны рэжым Лукашэнкі і беларусаў. І мы будзем працягваць гэта рабіць. Мы заўсёды павінны памятаць, якія ў гэтага прычыны. Чыя палітыка, чые агрэсіўныя дзеянні да гэтага прыводзяць. Хто незаконна захапіў уладу ў краіне, хто зладзіў масавыя рэпрэсіі, хто кінуў за краты тысячы людзей і вымусіў пакінуць сваю родную краіну сотні тысяч. Хто вінаваты ў бесчалавечных катаваннях і смерці ўдзельнікаў мірных пратэстаў і палітвязняў. Хто зрабіў з Беларусі плацдарм для ўварвання ва Украіну, хто з'яўляецца саўдзельнікам гэтай вайны і ваенным злачынцам. Хто тэрарызуе суседнія краіны. Гэта рэжым Лукашэнкі. Мы не можам проста заплюшчыць на ўсё гэта вочы і рабіць выгляд, што нічога не адбываецца. Ці рабіць выгляд, што мы не разумеем, чаму на мяжы Беларусі і ЕС будуецца сцяна, будуюцца абарончыя збудаванні, узмацняецца ахова мяжы. Чаму суседнія краіны ўводзяць абмежаванні на ўезд. Цяпер рэжым Лукашэнкі робіць усё, каб давесці сітуацыю да кропкі, калі беларусы не змогуць уязджаць у ЕС. Каб закрыць беларусаў за новай жалезнай заслонай, бо закрытыя для перамяшчэння людзей межы могуць быць толькі ў інтарэсах дыктатуры. Таму што так прасцей хлусіць, прасцей рэпрэсаваць, прасцей існаваць — у ізаляцыі ад цывілізаванага свету. Лукашэнка з самага першага дня хоча вярнуцца назад у СССР. За жалезную заслону. А лепш — пераўзыйсці «дасягненні» і адразу пераўтварыць Беларусь у другую Паўночную Карэю. Спыніць яго ў гэтым і не даць новай жалезнай заслоне ўпасці можам толькі мы, беларусы. Не толькі палітыкі. А ўсе мы. Адных палітычных аргументаў, каб пераканаць партнёраў не закрывацца ад беларусаў, хутка будзе недастаткова. Неабходныя дзеянні. Хачу звярнуцца да той часткі беларускага грамадства, якая знаходзіцца за мяжой, у бяспецы. Якая можа дзейнічаць адкрыта. Не маўчыце. Выказвайце сваю грамадзянскую пазіцыю. Сваю антываенную пазіцыю. Выходзьце на акцыі, якія ладзяць актывісты. Арганізоўвайце іх самі. Будзьце прыкметнымі. Паказвайце цывілізаванаму свету, што беларусы — супраць дыктатуры Лукашэнкі і вайны. Большасць з вас цяпер жыве ў Еўропе. Хай у вымушанай эміграцыі, але вы зрабілі менавіта еўрапейскі выбар. І сёння менавіта вы, знаходзячыся ў дэмакратычных дзяржавах, карыстаючыся свабодай слова і свабодай сходаў, можаце трансляваць гэты выбар унутр Беларусі. Нашы нацыянальныя інтарэсы — гэта наша агульная справа. Давайце змагацца за іх разам. І разам змагацца з рэжымам, які паставіў сваю смагу ўлады і свае інтарэсы вышэй за нашыя агульныя.

16 ліпеня ў Варшаве адбылася сустрэча першага намесніка Міністра замежных спраў Польшчы Анджэя Шэйны з Паўлам Латушкам, намеснікам кіраўніцы Аб'яднанага Пераходнага Кабінета і кіраўніком Народнага антыкрызіснага ўпраўлення. Першы намеснік міністра запэўніў, што Польшча не мае намеру змяншаць тэмпы падтрымкі беларускай грамадзянскай супольнасці, каб беларусы не гублялі надзею на дэмакратызацыю сваёй краіны і ідэю вяртання яе ў сям'ю еўрапейскіх народаў. Спадар Шэйна падкрэсліў, што МЗС і ўрад Польшчы ясна падзяляюць рэжым Лукашэнкі і беларускае грамадства, лічаць гэта сапраўды важным: «Лукашэнка — лаяльны падданы Пуціна, а беларускі народ — не падданы Расіі. У гэтым розніца». Павел Латушка і Анджэй Шэйна прыйшлі да адзінай думкі, што паўнавартасная стратэгія на беларускім напрамку павінна распрацоўвацца ў супрацоўніцтве з дэмакратычнымі сіламі Беларусі, каб яна магла быць плённай. На сустрэчы было закранута пытанне змен у сістэме кіравання і вяшчання тэлеканала «Белсат». Інфармацыя, якую Павел Латушка прадставіў першаму намесніку міністра, будзе перададзена прэс-сакратару МЗС, які курыруе дадзеную справу. Таксама быў прапанаваны план удзелу ў далейшых кроках па рэформе тэлеканала. Анджэй Шэйна падкрэсліў, што тэма Беларусі не забываецца ў Польшчы. Ён запэўніў, што Беларусь застаецца стратэгічным пытаннем для польскіх улад. Павел Латушка на сустрэчы агучыў прапанову аб стварэнні групы краін стратэгічных партнёраў Беларусі з лідзіруючай роллю Польшчы, улічваючы, што Міністр замежных спраў Радаслаў Сікорскі раней быў ініцыятарам стварэння Усходняга партнёрства, у якім удзельнічала і Беларусь. Польскаму боку было таксама прапанавана правядзенне консульскіх кансультацый з удзелам прадстаўнікоў беларускіх грамадзянскіх арганізацый. Падчас сустрэчы Павел Латушка прапанаваў абмеркаваць планаваныя змены ў заканадаўстве Польшчы, якія рэгулююць візавыя пытанні. Папярэдняя дамоўленасць пра гэта была дасягнута з дырэктаркай консульскага дэпартамента МЗС Юстынай Хжаноўскай. Павел Латушка узняў пытанне правядзення прававых кансультацый, якія б датычыліся адказнасці рэжыму Лукашэнкі за злачынствы супраць чалавечнасці ў Беларусі, а таксама за саўдзел у агрэсіі супраць Украіны і дэпартацыю ўкраінскіх дзяцей. Павел Латушка ў якасці прадстаўніка Аб'яднанага пераходнага кабінета звярнуўся з прапановай аб узгадненні ў гэтай сувязі сустрэчы з кіраўніцтвам дагаворна-прававога дэпартамента і дэпартамента, які адказвае за АБСЕ ў МЗС Польшчы. Павел Латушка ініцыяваў абмеркаванне апошніх выказванняў Міністра замежных спраў Лукашэнкі Рыжанкова наконт вырашэння праблем на беларуска-польскай мяжы. Павел Латушка паведаміў, што праблема заключаецца не толькі ў самім Лукашэнку, але і ў ягоным асяроддзі і сістэме, якую ён пабудаваў. Інсінуацыі рэжыму аб рашэнні памежных пытанняў можна разглядаць выключна як папулізм і інфармацыйна-прапагандоваю аперацыю, пакуль Лукашэнка не выканае канкрэтныя дзеянні, а менавіта: вызваленне ўсіх палітычных зняволеных; спыненне рэпрэсій унутры Беларусі; спыненне дапамогі Расіі ў вайне супраць Украіны; спыненне штучнага міграцыйнага крызісу на мяжы з Польшчай, Літвой і Латвіяй. Першы намеснік міністра замежных спраў Шэйна выказаў шчырую падтрымку, як дыпламат і як чалавек, беларускаму народу ў нашай барацьбе за свабоду: «Мы павінны дапамагаць Беларусі, каб беларускае грамадства не было русіфікавана. Сярод галоўных і нязменных прыярытэтаў знешняй палітыкі Польшчы з'яўляецца моцны ЕС і НАТА, суверэнная Украіна і свабодная дэмакратычная Беларусь».

«Пры вырашэнні праблем, якія ўзнікаюць у грамадзян Беларусі, дэпартаваных на тэрыторыю Польшчы альбо вымушана пакінуўшых Беларусь, важна разумець, што беларуская дзяржава ў асобе рэжыма Лукашэнкі не стаіць на абароне інтарэсаў беларусаў, а фактычна адмовіліся ад консульска-прававой дапамогі сотням тысяч грамадзян, якія вымушана знаходзяцца па-за межамі Беларусі», — адзначыў намеснік кіраўніцы Аб’яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі, кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення Павел Латушка падчас працоўнай сустрэчы з кіраўніком Упраўлення па справах іншаземцаў Польшчы Томашам Цытрыновічам. Томаш Цытрыновіч праінфармаваў, што больш за 130 тысяч грамадзян Беларусі ўжо легалізаваліся на тэрыторыі Польшчы, разам з тым значная частка адпаведных запытаў знаходзіцца ў апрацоўцы. Павел Латушка падзякаваў кіраўніцтву Упраўлення па справах іншаземцаў за ўважлівае стаўленне да праблем беларусаў, якія апынуліся ў вымушанай эміграцыі, а таксама за станоўчыя рашэнні па абсалютнай большасці спраў, датычных атрымання міжнароднай абароны, і пазначыў шэраг праблем, якія яшчэ патрабуюць вырашэння. У прыватнасці, у чарговы раз было ўзнятае пытанне дакументавання беларусаў Ніжнесілезскага ваяводства. На разглядзе ў ваяводстве знаходзіцца 300 зваротаў грамадзян Беларусі. Томаш Цытрыновіч зладзіць візіт у Вроцлаў для сустрэчы з ваяводам і абмеркавання магчымасцей вырашэння сітуацыі, якая там склалася. Аб выніках сустрэчы Томаш Цытрыновіч даў абяцанні праінфармаваць асобна. Таксама ўздымаліся пытанні супрацьдзеяння нядобрасумленным асобам, якія прадаюць месцы ў чарзе на падачу заяў на атрыманне міжнароднай абароны на вул. Табарова, 33 у Варшаве. Кіраўніцтва Упраўлення па справах іншаземцаў праінфармавала, што асобныя меры, скіраваныя на навядзенне парадку, ужо прынятыя, і сітуацыя будзе заставацца на кантролі. Томаш Цытрыновіч паведаміў Паўлу Латушку пра тое, што на наступны год запланавана ўвядзенне ў Польшчы электроннай сістэмы падачы заяў пра выдачу карты побыту, а таксама звярнуў увагу на неабходнасць своечасовага вырашэння беларусамі пытанняў дакументацыі для выключэння крытычных сітуацый на практыцы. У канцы 2025 года пачнуць заканчвацца тэрміны дзеяння дазволаў на гуманітарны побыт, якія былі аформленыя ў 2022 годзе на падставе гуманітарных віз. Да заканчэння гэтага тэрміну Упраўленне рэкамендуе легалізаваць далейшае знаходжанне ў Польшчы ў рамках агульных працэдур. Падставай для легалізацыі могуць быць факт працы ці вучобы, эканамічнай дзейнасці, уз’яднанне сям’і і інш. Асобна былі абмеркаваныя пытанні, звязаныя з атрыманнем міжнароднай абароны на тэрыторыі Польшчы. Томаш Цытрыновіч адзначыў, што калі грамадзяне, якія хадатайнічаюць аб атрыманні міжнароднай абароны на тэрыторыі Польшчы, патрапілі на тэрыторыю краіны на падставе візы, якую выдалі не польскія консульскія ўстановы, а консульскія ўстановы іншых краін-членаў Шэнгенскай зоны, дадзеныя выпадкі будуць разглядацца індывідуальна і будзе разглядацца магчымасць прыняцця да разгляду спраў з агаворкай «аб сувярэннасці» Польшчы пры прыняцці дадзенага рашэння. Кіраўніца ініцыятывы «Partyzanka» Ганна Маціеўская звярнула ўвагу на неабходнасць больш адказнай працы з асобамі, якія знаходзяцца ў працэдуры атрымання міжнароднай абароны, каб не дапускаць перадачы персанальных дадзеных органам рэжыму Лукашэнкі. Адзначыла, што патрабуе таксама павелічэння тэрмін дзейнасці часовага дакумента, які пацвярджае асобу (зараз ён складае 90 дзён і з'яўляецца недастатковым). Кіраўнік Упраўлення паабяцаў, што бліжэйшым часам будуць рэалізаваныя захады па павелічэнні гэтага тэрміну. Павел Латушка выказаў удзячнасць за ўкараненне беларускай мовы ў мабільны дадатак Refugeebook. Кіраўнік Упраўлення па справах іншаземцаў Томаш Цытрыновіч адзначыў, што ў адказ на просьбу НАУ неўзабаве будзе распрацавана і беларускамоўная версія сайта Упраўлення.