Павел Латушка падчас сваёй прамовы адзначыў, што працягваецца праца над праектам Аб’яднанага Пераходнага Кабінета «Кадравы рэзерв для Новай Беларусі», калі пры дапамозе еўрапейскіх краін ствараецца магчымасць падрыхтоўкі новых патэнцыйных кадраў

З Украіны ў Варшаву прыехала больш за сто беларусаў і беларусак, вызваленых з лукашэнкаўскіх турмаў і прымусова вывезеных за мяжу. Сярод іх Віктар Бабарыка, Марыя Калеснікава, Максім Знак, Аляксандр Фядута, Уладзь Лабковіч, Марына Золатава. Частка былых вязняў накіравалася ў сталіцу Літвы Вільню, у тым ліку Павел Севярынец

У сустрэчы прынялі ўдзел прадстаўнікі беларускіх незалежных СМІ і пазаўрадавых арганізацый

Намеснік кіраўніцы Аб’яднанага Пераходнага Кабінета, кіраўнік НАУ Павел Латушка выступіў на міжнародным форуме «Варшаўскі дыялог за дэмакратыю», прысвечаным тэме «Дэмакратыя і міжнародная бяспека: Абаронцы правоў чалавека на перадавой свабоды»

М.В. было 19 гадоў. Яна вучылася на трэцім курсе факультэта журналістыкі БДУ. Яна не была актывісткай, але ў яе было тое, што яе куратар у ГУБАЗіК пазней назаве «лішнім пачуццём справядлівасці». Яна вяла невялікі Instagram-блог пра кнігі і жыццё ў Мінску

О.П., 52 гады, была нязменнай дырэктаркай праваабарончай арганізацыі «Вясна» (назва змененая) ў адным з абласных цэнтраў. Іх арганізацыя не была палітычнай у прамым сэнсе слова: яны не змагаліся за ўладу

Ф.А., 28 гадоў, быў настаўнікам англійскай мовы ў Мосуле, Ірак. Пасля таго, як яго горад быў разбураны ІДІЛ, а затым падчас баёў за вызваленне, ён страціў працу і дом. Ён быў адукаваным чалавекам, далёкім ад вайны, і проста шукаў бяспечнае месца для сваёй маладой жонкі і трохгадовай дачкі

І.Р., 29 гадоў, працаваў манцёрам шляхоў на Беларускай чыгунцы ў маленькім гарадку Гомельскай вобласці. Ён не быў актывістам, але меў тое, што называюць «абвастраным пачуццём справядлівасці». Ён любіў сваю краіну і лічыў сябе патрыётам

Выхавальнікі, якія гаварылі з рускім акцэнтам, тлумачылі ім, што Украіна — гэта «тэрарыстычная дзяржава», якая «восем гадоў бамбіла Данбас», а Расія і Беларусь — іх «братнія ратаўнікі»

Страх у вёсцы змяшаўся са сорамам. Людзі баяліся гаварыць. Суседа, які паспрабаваў зняць калону на тэлефон, забраў беларускі КДБ. Яго не было дзве тыдні. Вярнуўся ён сівы і са зламанымі рэбрамі

Расійскія кантрактнікі паводзілі сябе пыхліва, называлі беларусаў «бульбашамі» і глядзелі зверху ўніз

13 верасня 2020 года, у нядзелю, яна разам з тысячамі іншых брэстаўчан выйшла на мірны марш. Настрой быў узнёслы, амаль святочны. Людзі спявалі песні, неслі кветкі. Дайшоўшы да перакрыжавання праспекта Машэрава і бульвара Касманаўтаў, натоўп спыніўся

Поўная інфармацыйная блакада. Е.К. пісала скаргі ў Дэпартамент выканання пакаранняў (ДВП), у Генпракуратуру

У афіцыйным заключэнні аб смерці было сказана, што смерць наступіла «ў выніку абвастрэння хранічнага захворвання». Ні слова пра ШІЗА, ні слова пра адмову ў медыцынскай дапамозе

У публічнай прасторы тэрмін «злачынствы супраць чалавечнасці» (ППЧ) часта выкарыстоўваецца як эмацыйная ацэнка праяў жорсткасці. Аднак у міжнародным праве гэта — адзін з найбольш цяжкіх складаў злачынстваў, дакладна кодыфікаваны ў Артыкуле 7 Рымскага статута Міжнароднага крымінальнага суда (МУС)

Злачынная дзейнасць рэжыму Лукашэнкі не абмяжоўваецца межамі Беларусі. Яна эвалюцыянавала ад пераследу дыяспары да актаў, якія пагражаюць міжнароднай бяспецы. Менавіта гэтыя дзеянні далі сусветнай супольнасці значна больш прававых інструментаў для адказу, бо яны непасрэдна закранаюць юрысдыкцыю іншых дзяржаў

З 24 лютага 2022 года рэжым Беларусі стаў саўдзельнікам агрэсіі супраць Украіны. Гэта адкрыла самы небяспечны для яго юрыдычны фронт. Важна адрозніваць «злачынства агрэсіі» (сам факт развязвання вайны) і «ваенныя злачынствы» (канкрэтныя зверствы). Гэты артыкул прысвечаны другім

Нюрнбергскі трыбунал назваў агрэсію «вышэйшым міжнародным злачынствам», бо менавіта яна «ўтрымлівае ў сабе назапашанае зло ўсіх іншых злачынстваў».