М.В. было 19 гадоў. Яна вучылася на трэцім курсе факультэта журналістыкі БДУ. Яна не была актывісткай, але ў яе было тое, што яе куратар у ГУБАЗіК пазней назаве «лішнім пачуццём справядлівасці». Яна вяла невялікі Instagram-блог пра кнігі і жыццё ў Мінску

О.П., 52 гады, была нязменнай дырэктаркай праваабарончай арганізацыі «Вясна» (назва змененая) ў адным з абласных цэнтраў. Іх арганізацыя не была палітычнай у прамым сэнсе слова: яны не змагаліся за ўладу

Ф.А., 28 гадоў, быў настаўнікам англійскай мовы ў Мосуле, Ірак. Пасля таго, як яго горад быў разбураны ІДІЛ, а затым падчас баёў за вызваленне, ён страціў працу і дом. Ён быў адукаваным чалавекам, далёкім ад вайны, і проста шукаў бяспечнае месца для сваёй маладой жонкі і трохгадовай дачкі

І.Р., 29 гадоў, працаваў манцёрам шляхоў на Беларускай чыгунцы ў маленькім гарадку Гомельскай вобласці. Ён не быў актывістам, але меў тое, што называюць «абвастраным пачуццём справядлівасці». Ён любіў сваю краіну і лічыў сябе патрыётам

Выхавальнікі, якія гаварылі з рускім акцэнтам, тлумачылі ім, што Украіна — гэта «тэрарыстычная дзяржава», якая «восем гадоў бамбіла Данбас», а Расія і Беларусь — іх «братнія ратаўнікі»

Страх у вёсцы змяшаўся са сорамам. Людзі баяліся гаварыць. Суседа, які паспрабаваў зняць калону на тэлефон, забраў беларускі КДБ. Яго не было дзве тыдні. Вярнуўся ён сівы і са зламанымі рэбрамі

Расійскія кантрактнікі паводзілі сябе пыхліва, называлі беларусаў «бульбашамі» і глядзелі зверху ўніз

13 верасня 2020 года, у нядзелю, яна разам з тысячамі іншых брэстаўчан выйшла на мірны марш. Настрой быў узнёслы, амаль святочны. Людзі спявалі песні, неслі кветкі. Дайшоўшы да перакрыжавання праспекта Машэрава і бульвара Касманаўтаў, натоўп спыніўся

Поўная інфармацыйная блакада. Е.К. пісала скаргі ў Дэпартамент выканання пакаранняў (ДВП), у Генпракуратуру

У афіцыйным заключэнні аб смерці было сказана, што смерць наступіла «ў выніку абвастрэння хранічнага захворвання». Ні слова пра ШІЗА, ні слова пра адмову ў медыцынскай дапамозе

Атмасфера ў горадзе была напружаная. Са двароў чуліся крыкі і хлопкі, але С.Д. думаў, што да крамы і назад дабяжыць хутка. На выхадзе з крамы ён сутыкнуўся з двума мужчынамі ў грамадзянскім і масках, якія выскачылі з чорнай безыменнай машыны

Яны не звонілі. Яны выразалі замок. А.Б. сцягнулі з ложка, скруцілі рукі. На вачах у спалоханай жонкі і дзяцей на яго надзелі кайданкі

Журналісцкая праца — артыкулы пра крадзеж чыноўнікаў — была афіцыйна прыраўнаная да дзяржаўнай здрады

Паніка ахапіла аднаго з пасажыраў. Маладзён, які сядзеў праз некалькі радоў наперадзе, схапіўся за галаву. Ён нешта казаў дзяўчыне побач, ліхаманкава перадаваў ёй свой ноўтбук. Гэта быў Раман Пратасевіч

Яго катавалі ў тым самым РУУС, куды ён сам раней прыязджаў на следчыя дзеянні. Гэта была помста. Яго білі, ведаючы, што ён — былы следчы.